“คุณ...คือเหล่าจวินจริง ๆ หรอ?”
อวี๋ไฉมองชายชราที่แต่งตัวดูรวยมากตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสักเท่าไหร่นัก
ท่าทางแบบนี้ จะให้ไปจินตนาการเข้ากับชายที่เอาแต่ขนอุจจาระเข้ากลุ่มทุกวันได้ยังไงกัน!
...
...
" "เป็นผู้เฒ่าพยักหน้า: “ถูกต้อง”
“จริง ๆ หรอ?”
“ของแท้ รับประกันไม่ผิดด้วยประการทั้งปวง”
อวี๋ไฉเงียบไปสองวินาที แล้วถอยหลังไปหลายก้าว
เขาถอยเป็นจังหวะมาก หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว เหมือนกำลังถอยห่างเพื่อตั้งระยะปลอดภัย สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความระแวดระวัง แล้วจากระแวดระวังกลายเป็นความมั่นใจของคนที่มองทะลุทุกอย่าง!
"ถ้างั้นฉันไม่สู้กับคุณแล้ว" เขาพูด น้ำเสียงหนักแน่น
ผู้เฒ่าเลิกคิ้วช้า ๆ: ได้ทำไม?
อวีหยวยถอยไปอีกหนึ่งก้าว ชี้ไปที่อีกฝ่ายด้วยท่าทางทั้งระแวงทั้งโล่งใจของคนที่รอดพ้นจากกลลวง: "กลัวจะโดนจับขู่ เอาเงินนะสิ"
"เงินของคุณคงไม่ทั้งหมดได้มาจากการต้มตุ๋นใช่มะ?!"
...
...
อากาศเงียบงันชั่วขณะ
...
...
จักจั่นยังส่งเสียงร้องดังมาบนต้นไม้ เสียงหัวเราะของเด็ก ๆที่เลื่อนสไลเดอร์ไกล ๆ หาเบา ๆ ผ่านเข้ามา ลมพัดวูบหนึ่งทำให้ใบของต้นพุทราแก่ หน้านำประแฟนโต่วปลิวไหวส่งเสียงแคร่ก ๆ
คำพูดนี้ลอยเข้าหูอวี๋ไฉ ทุกตัวอักษรเหมือนตะปูตอกลงตรงจุดตายของเขาอย่างแม่นยำ เจ็บใจชะมัด! เจ็บใจ!
เขาถอดแว่นตากันแดดออก ท่าทางจนกับชะตาก่อนทำอะไรไม่ถูก: "จจะบอกว่าฉันจตู้เงินเธอ? เงินเดือนเธอเดือนหกพัน ยังต้องผ่อนบ้านอีกหลายปี"
"รวมเงินออมได้ร้อยบ้าถึงไหมยังมาบอกว่าฉันตู้เงินเธอ?"
คำพูดนี้ดังเข้าหูอวีจิ่วแล้ว คำไหนคำนั้นเหมือนดอกตะปู ทิ่มลงบนจุดสำคัญของเขาอย่างแม่นยำ
เจ็บจินเลย! เจ็บใจ!
แต่ภายนอกกลับทำท่าสมน้ำสมเนื้อว่า "ยังจะว่าไม่ต้มกันอีกหรือไง! โดน สอบ ฉันจนหมดแล้วจะละ!"
"โอ้ย เพื่อ เงินได้ทางบ้านฉันมากันแน่เอง พกล่องพวกนั้นในกลุ่มคงเป็นพวกก็ถือด้วยกันหมดใช่ใจ้ไหม?"
"ไม่เล่นด้วยแล้ว!!"
ยังไม่ทันได้พูดาจบ ก็หมุนตัววิ่งหนีไปเลย
ความเร็วนั้น ต้องบอกว่า
ถ้าเทอมอาจารย์พลศึกษามหาวิทยาลัยประจำตัวลอยู่ ต้องยิ้มออกมาได้จริง ๆ ถึงลูกนี้เรียนวิ่ง 1,000 เมตรตอนมาไม่เคยขยันขนาดนี้มาก่อน และ
ไม่ได้แม้แต่จะหันไปมองหน้าวิ่งไหร่ต่อไกลออกไปตั้งหลายร้อยเมตร จนปอดเหมือนราดพริกไทยไฟลนเกินทน ขาเอาไม่อยู่แล้ว ถึงหยุดลง นั่งหัวทับพื้น
...อยากได้ลมหายใจ อยากหายใจมาก
...พักสัก น เขาหอบลมหายใจอย่างหนัก ยกแขนขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าข้า ๆ
พักพิงอยู่ที่ขอบแปลงดอกไม้ข้างถนน มุมปากยิมออกมาเป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะ พึมพำกับตัวเอง:
"แก่ ๆ แบบนี้อยากจะมาขอเงินกับฉัน ยังไม่พอระดับอีกเยอะนักเอง!"
... "จริงงั้นหรอ? ลองมองดูตรงไหนสิ แล้วลองมองลงข้างหลังดูสิ?"
...เสียงนั้นดังมาจากด้านหลัง มาพร้อมกับท่าทางอีกอย่างชิลชิล
..."..................." ไม่ อวี๋ไฉ รอยยิ้มบนใบหน้าจยตัว แข็งเหมือนมีใครเทน้ำเย็น หาก ทิ้งทั้งหัว
...เงยหน้ามองไปข้างหน้า ป้ายศิลาสลักคำ "สวนเฟนโต้ว" สี่ตัวใหญ่ ๆ ยังตั้งอยู่อยู่เงยาย ๆ แสงพระอาทิตย์ส่องมาจากจุดเดิม ขอบนิ้งของป้ายก็ไม่ได้เปลี่ยนไป
...เขาอยู่หน้าสวนเฟนโต้
...วิ่งไปหลายร้อยเมตร แต่ ขยับหนี้ไปสักนิ้ ไม่ได้?
พระอาทิตย์ยามกลางวันยังส่องแสงอยู่บนฟ้า หลังฉหลังของอวิภานไม่เย็นเยือกขึ้นมาประหนึ่ง มีคำว่าติดตามกระดูกสันขึ้นไปจนถึงท้ายทอย!
...เขาดีดตัวจากพื้นเร็วว่าตอนหลบหนีทันที หันไปมองตามหลัง ทุกสิ่ง ผู้เฒ่าคนนั้นยืนอยู่ห่างออกไปแค่สองสามก้าว ท่าทางเดิมอีกเหมือนสนุก
...คุณ คุณทำให้ฉันทำอะไรลงไป?!
อวิเลือกระฟัน ท่าผู้ตกใจ อารมณ์: ยาเสพย์?
"เหมือน ๆ โกรธ เมื่อไหร่เนี่ยกว่าไง?!" ...ผู้เฒ่ามองดูเขาแบบตัวหน้าสงสัยชีวิตของเข่น ก็อดวิดไกวไปกับเธยไม่ได้แล้ว
"ไอ้หนู นี่แหละ เรียกว่าวิถีเซียน"
"วิถีเซียน?!"
จื้อฉ ทวนคำสองคำนี้อีกครั้ง เขาส่ายหัว แล้วยกมือชี้ไปอีกด้านหนึ่ง
ตรงนั้นป้ายแผ่นข้อมูลตั้งอยู่ ที่แผ่นโปสเตอร์รณณรงค์ปราบอบายมุขพร้อมผู้เขียนคำขวัญหลัก ๆ ของ"ค่านิยมหลักสังคมนิยม"ตัวหนังสือขาวพื้นแดง เอาผิดแล้ว เพราะสีแดงทั้งแผ่น พอมีตัวหนังสือขาวจ้าอ่านชัดเจนและถูกต้อง
เสียงอวิแทิ่มความขึ้นครึ่งระดับ: "เมื่อไหร่แล้วยังจะมาเล่นมาแบบนี้จะไร ศัตรูอรพิธีไร้พิธีวิถีเซียนอะไร ก็"
"ให้ฉันแจ้งความก่อน แล้วไปอธิบายกับศาลเองเองจะ!"
เขาควักเอาโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์เบอร์โทรแจ้งจริงอย่างรวดเร็ว สามตัวเลข แล้วยกนิ้วโป้งค้างไว้เหนือปุ่มโทรออก กำลังจะกดสุดแรงเกิด...
...ฝ่ามือว่างเปล่า!
บเครื่องโทรศัพท์นั้นหายไป ณ เกือบหนึ่งแล้ว ก่อนที่เขาจะกดปุ่มในเสี้ยววินาที ฉĥอวี้ด้านมองฝ่ามือที่ว่างปล่าวของตัว:
...หายไป แบบนี้ หายไปได้ยังไง?!"
เรารู้สึกลาง ๆ คลุมหัวขึ้นมา เขาค่อย ๆ เงยหน้ามองไปอีกฝั่ง
ไม่ได้เลย เพราะ ผู้เฒผ่าคนั้นถือโทรศัพท์เขาอยู่ใบมือ
โทรศัพท์หมุนไปหลุนหนึ่ง ผ้าจอคว่ำแท็กซี่ พลิกกลับมา
ผู้เฒ่าคนนั้นยิ้มมองอวีดูแคลน พลางยัก ดวงตา
"วันนี้ ถ้าเธอเอาโทรศัพท์ของคุณจากมือฉันไปได้"
"มันมอบยาขั้นเก้า จริงแปลงศักดิ์เพชรให้ญคุณหนึ่งเม็ด"
อวีถอดกงานเงียบสองวินาที
...จู่ ๆ เขาก็ยกมือขึ้นชี้ ไปข้างหลังของผู้เฒ่า หน้าตาเรียล และดีใจผสมกัน:
"พี่ตำรวจ! คนแต่งคนนี้เองเป็นโจรทำความผิด! โอย!"
ทริคนี้ใช้ตั้งแต่เด็ก แต่ไม่ถึงร้อยละ100 แต่ว่าเรื่องทำให้อีกฝ่ายเสียสมาธิถือว่าเชี่ยวชาญแบบที่สุด คนไหนหน้าจะเทียบ!
ผู้เฒ่าหันไปมองตามนั้นจริง ๆ !
ผู้เฒ่าจึงในชั่วแบบนี้ อทผิดพล่านให้เกิดการปั่น
เขาออกแรงที่สองขา ร่างทั้งร่างพุ่งเข้าใส่ชายชราเหมือนลูกธนูที่หลุดจากสาย ในใจครึ่งหนึ่งคิดจะแย่งโทรศัพท์คืน อีกครึ่งหนึ่งคิดว่า "ยาจินดานเก้ารอบ? ดูท่าแล้วนอกจากจะเป็นขโมยที่มือไวมาก ยังเป็นพวกต้มตุ๋นอีกด้วย!"
"ดูฉันจับวะ!!..."
ทุ่มทั้งตัวเข้าไปตรงชนผู้เฒ่าหน่วงตรงหน้า!
แล้ว... เหาะใส่ผ่าน!
ร่างกายของเขาพาดผ่านร่างของผู้เฒ่าโดยไม่มีอะไรขวาง โมเมนตัม ผลักตัวเขาต่อไปยังข้างหน้าอย่างไร
เสียงผลิตฝ่า!
"บ้าไปแล้วหรอ?!"
เขาล้มลงบนพื้นอย่างรุนแรง เตเข่าดังลงบนพื้นหิน และมีเสียงตึ้บ ไม่หนักสักนึก คอน้อมก็ เสียงหนึ่งดัน หลุดไป
ตามลูกขาวฟุ้งกระจาย ทำให้แทขอหายใจเข้าไปติดขนานหลายครั้ง
อวี๋ไฉแข็งทื่อไปทั้งตัว ค่อย ๆ หันคอตามเสียงนั้นไป
"ผู้เฒ่าคนนั้น" ทีเขาทะลุผ่านไป กำลังเลือนหายไปเหมือนควันที่ถูกลมพัดผ่านไปโครงด้านนอกค่อยงบางลงไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดจางหายเข้าไปในแสงแดดยามบ่าย เหมือนไม่มีอยู่ในโลกนี้เลย
... และอีกทิศทาง หนึ่ง มีเสียงเดินเท้าอนหนึ่ง
อวีเหินค่อย ๆ หันหัวแข็งเกร่งไปตามเสียงนั้นช้า ๆ
...ผู้เฒ่ากำลังเดินออกจากข้างหลฝั่ง เขียวขจี คเล่าช้า ๆ มือถือไอศกรีมอยู่ในมือ ไม่รู้ว่าซื้อมาตอนไหน กาแฟห่อแล้วทิ้งไปแล้ว เผยให้เห็นไอศกรีมสีขาวครีมน่าอรทิอยู่ข้างใน
รปากหนึ่งเข้าที่ไอศึกรีม แล้วขึ้นมอง ครไปที่ คนที่นอนส่วนอยู่กับพื้น แววตาเหมือนกำลังมองเด็กคนหนึ่งเคยหกล้ม ไม่สงสารไม่เยาะเย้ย แต่ไม่รู้จะทำแบบไหนดี ก็แค่เห็นว่าน่าสนุกแค่นั้นÅจริง
... ตาของอ๋วีโป่งเซ้ง ขึ้นมาอย่างมาก ริมฝีปากของเขาขยับ:
"คุณ คุณ...เป็น...เป็นเจ้าเหล่าจริง ๆ หรือ?
"อึม" ชายเฒ่ากินไอตกรีมอีกสีขา แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ:
"ฉันบอกแล้ว ว่ามันไม่ใช่”แท้เหมือน ทุกเปล่า ได้ที่นี่ย ""
"คุณ...คุณงั้น"ไม่ควรเป็นชุดนักพรตที่ยาว------"" ""แบบนี้หริ?"
ในสายตาของอวีจุ่ย เสื้อผ้าบนตัว ผู้เฒ่าจู่ ๆ ก็เปลี่ยนไป
ชุดที่ใส่สบาย ๆ สีขาวครีม หายไป แล้วบูรณไปด้วย ชุดจีวรสีน้ำเขียวสด ปักลายแปดทิศ เย็บป็อก ละเอียด ลืนกว้าง ใชชุดที่เข่า เส้น เชือกที่เอวเป็นสีทองขนลงรอบ ๆ
ไอศกรีมในมือ เขากลาย ป็นพุ ง้าที่ยาวสีเงิน เส้นเรือนผมพันนี้ไหวไปตามลม สองสิ่งแวววาวเป็นประกายเงินอ่อน ๆ
แว่นกันแด...กลาย เป็นหมวกแต่ละกสีดอก ใส่บน ผมขาว เป็นโพก เรียบร้อย
ผมเงินข เส้นโต ริ่ม คิ้ว ดวงตา ใส่ชุด โช รวบ ๆ ฟุ่ม ที่ ดู มี อานุภาพ เป็น มี ศักดิ์ สิทธิ์ ก็ เลย
(ข้อมูล : นึกนึกได้กระจ่างกระแสตรงนี้
"หนุ่มน้อย"
เท่ คนยายคร mv ย้ายเริ่มไปกำ จร เหลา เห่า จวนลู ได้ Email มนี้ ส่งให้ ใครก็ตามที่ ขึ้นจากทั้ง โดยรอบทุกทางพร้อมกัน
"ข้าเป็นเหลาจริง ธรรมด็ได้ ไม่เห็นจะดูน่าเชื่อ"
อวีจอยู่ ทันทีจากพื้นขึ้น แล้ว ก้ม โค้งให้ผู้เฒ่าอย่างลึก: "เชื่อจริง! เชื่อจริง ๆ! "ฉันไร้ตาปกติ ที่ แทไปรุกกัญ ผู้แก่ เดี๋ยวขอไปโอริส ให้ ข้า ด้วย ค น่า นสู้" ครับ"
"ฉันยังมี บ่อเกิด ที่จะ หาช่วย ผ บ้านไป—-...""
"พอเถอะ" ผู้เฒ่ายก ม้วน ด ด้าสกานขึ้น เกิด เส้นใน หัวของ อวี จางเบา ๆ หนึ่งครา∶
"พ่อแม่คุณไม่ได้ตายไปนานแล้วหรอก"
คำพูดของอวีจางปิดอย่าบัก จึงหมด
...เขา ยืดตรง เหมาตา แล้วทำหน้าพุกต์ขึ้น ได้รับรู้แต่ก็ เขินนิด ๆ ยกมือไจหัวท้าย ท้ายแล้ว
"ออ ๆ ขอโทษ ทำไม่รู้ว่าคุณเปิดเผยก่อนหน้านี้แล้ว"
เขาหัวเราะแห้ง ๆ
พ่อแม่ของเขาคลอดเขาตอนที่อายุมากแล้ว เขาจึงเสียชีวิตกันตอน ป.ต้นก่อน แต่โชคดีที่ทิ้งทรัพย์สินไว้ เป็นจำนวน จึงทำให้เขา มั่นคงรอดมาได้จนถึงปัจจุบัน มหาวิทยาลัย ถึงลู่ทางอถวิล ต่อ ช่วง ชีวิตมัธยม ปลายฉัน
เขมี ไม่เคยพูดเรื่องเหล่านี้กับ ใครในกลุ่ม เจ้าจู่ แต่ยืนหน้านี้คือ เจ้าเหนือความหน้า คำเขากขรับรู้ด้วยตัวเอง ว่าไม่แปลกที่จะรู้ทุกอย่าง
อือ
คนอื่นจะไม่ใช่เทพเซียนด้วยกันก็เลย
เหม่ย์ โห ถังมา นั้นเป็น ซุนหงอคง รึเปล่า?
อวี๋ไฉเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่จะทำได้ “เหล่าจวิน ท่านใจกว้างมาก กรุณายกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะ”
“พอฉันกลับไปแล้ว จะปั้นรูปเทพเจ้าถวายคุณ กราบไหว้ทุกวัน จุดธูปทุกวัน ไม่ขาดเลย!!”
เหล่าจวินมองเขาอย่างมีความหมาย แววตาเป็นประกาย ดบางอย่างเหมือน ว่า ล้อ เล่น ยี้ มิ ล จัก
แล้วกล้มรองศีรษะ น้ำเสียงของเขา มีมุก หยอก ล้อ ชัด ๆ:
"เขตฝัน ช้าแน่ หละ ดูข้า เหมือนว่าาขาดแค่เครื่องไหว้ เจ้าเพียงเล็ก ๆ ไหมดหน่อย."
อวีจองใจหมด ลง ทุกที เตรีมใจจะดึงสูงขอล เพิ่ม แต่ผู้เฟ่ก็พูดต่อ:
"งั้น มาช่วยเจ้า...ผู้แกเก่า ๆ ทำ แล้วเรื่อง หนึ่ง แล้ว ช่วงแต่"
"แต่ละครั้งที่ทำได้ เสร็จ น จักจะให้ บ้าง เช่น ขั้นสูง จำนวน ยาลึก ของ วิเศษ อะ อย่าง นี้ เป็น รางวัล ดู ดี ไหม?
...ฟังจบ อวีฉ ะงึน มัว
เขาอยู่ไม่รู้ว่า เหล่าจวิน ต้องการ ให้ เขาทำ อะไร
เพราะเรื่องพวกนั้นล้วนไม่สำคัญ ในหัวของเขาตอนนี้เหลือเพียงตัวอักษรใหญ่ห้าตัวที่หมุนวนซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
เขาจะได้.. ต้องการบ่มเพาะเน่
อยากได้ แต่ล่ะคนมี ความฝัน กว่า เหล่านั้น ที่ ไล่ ติดตาม นิยายตะวันตก เหมือน เดียว ว่ายังคงดู นวนิยาย เซียน ผ่าน หมึก สมัยที่ เขา เล่นเกมส์ ได้ ท่อง ใช่ ตอนนี้ เข้ามา กัน กอง ๆ เต็ม อก เต็ม เพียน มิ่ง เพราะว่า หาก สำหรับ เขา อนาคต ก็ จะ เปลี่ยน จาก วันนี้ เต็ม จริง ๆ!
ชะตากรรมของเขา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ต้องถูกเขียนใหม่ทั้งหมด! อวี๋ไฉพยักหน้าทันที: "ได้! เหล่าจวิน ท่านจะให้ฉันทำอะไร?"
"<table...แค่ คู่ออกคำสั่ง วันนี้ฉันจะ อล่า ตั้งเพื่อให้ ไฟ ขึ้นมา!!"
ผู้เฟ่าลูบเคราตัวเบา ๆ คร่ำครวญอยู่พักหนึ่ง แล้วพูด:
"{}นั้นไม่ waistถึง"
"เคยได้ยินเรื่อง โลกมuntiv ใสหลายมิติ โลกอู่เคียง มั้ย?"
อวีจหัวยืน ถามเรื่องนี้พอจะรู้จริง ซักหนึ่ง
"เคยฟัง"
"ในจักรวาลหลายอยู่เป็นบางแห่ง มี ความจำผิด เล็กน้อย ๆ เหตุเกิดขึ้น"
เสียงเหล่าจวินอยุ่งกว่าก่อนหน้านี้ เรื่องจริงจังมาก “เจ้าไปแก้ไข ถูก ต้อง เป็น เป้าหมายการช่วย เช่น ....”ทtousว่า จะป็น ง่าย ๆ ใช่มั้ย?”
อวีฉ: "............" เมื่อ แป๊ปนี้ แล้ว ว่าครับ
ผู้เฟ่า หน้า ราชการ ท่มี: "เจ้า เห็น ข้า ดู ดี เหมือน เขา ที่ จะ เหลีย 'เบล่า' "...ไม่ ...ไ ม่!"
"แล้วมัน เกิดอะไร เล่า หัว ถ้า เจ้า ไม่ ทำให้ แถบ หาก ข้า ก็ จะไป หา คน อื่น ทำ ให้ .............................."
"ผมทำ!"
"ทุกคน จน ต่าง ก็ ปัน อก "ครับ งาน ที่ นี่ คือ 'religious ผู้ช่วยโลก'!!
"ผม ฝัน ไว ว่า จะ แตง พลัง เพื่อช่วย เปล่าดาว!!"}