ภายในป้อมชั้นนอกของประตูเมืองตะวันตกแห่งฮันซอง เสียงฆ้องทองแดงดังขึ้นสามครั้ง
ทันทีที่เสียงฆ้องยามประตูเมืองดังจบลง กองทหารราบซัตสึมะที่เฝ้าประตูก็โกลาหลขึ้นมา
นายกองซัตสึมะผู้เพิ่งกินหมั่นโถวแป้งขาวไปครึ่งก้อน กระชากหมวกเกราะใบเก่าขาดรุ่งริ่งบนศีรษะออก
เขาตะเบ็งเสียงจนเจ็บคอ เสียงแหบพร่าดังก้องไปมาภายในป้อมชั้นนอกอันคับแคบ
“ทุกคน! อย่ายืนโง่รอความตายอยู่ตรงนี้!
ท่านอินุคามิเพิ่งดื่มสุรากับชาวต้าเหยี่ยนกลางแม่น้ำเสร็จ!
เขาขายพวกเราให้ต้าเหยี่ยนเป็นทหารพลีชีพคอยขวางประตูเมือง ส่วนตัวเองกำลังเก็บข้าวของ เตรียมหนีลงเรือไปชายฝั่งทะเลตะวันออกแล้ว!
ดูสิ หมั่นโถวขาวนี่ข้าแอบเอามาจากห้องพักของเขา!
เขาไม่ยอมให้พวกเรากินข้าว แต่ตัวเองกลับกินอยู่คนเดียว!”
พอได้ยินเช่นนั้น ทหารซัตสึมะที่หิวโซจนหนังติดกระดูกต่างพากันหันมามอง
ดวงตาเขียวเรืองรองนับพันคู่จ้องหมั่นโถวขาวจั๊วะสองลูกในมือนายกองเขม็ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เสียงกลืนน้ำลายดังระงมไปทั่ว
นายกองยัดหมั่นโถวเข้าปากคำโต แก้มตุ่ยพองจนพูดแทบไม่ชัด ก่อนตะโกนว่า
“อ๋องแห่งต้าเหยี่ยนอยู่ด้านนอกเมือง!
ขอเพียงพวกเราเปิดประตูเมืองและหย่อนสะพานชักลงมา แต่ละคนจะได้ข้าวสาร 400 ชั่งกับทองคำ 20 ตำลึง!
ได้เงินกับเสบียงแล้ว ยังจะปล่อยให้พวกเรานั่งเรือกลับบ้านเกิดที่ซัตสึมะได้ด้วย!
ถ้ายังไม่ลงมือ พวกเราก็ต้องอดตายอยู่ในที่ผีสิงนี่ แล้วถูกฝังไปพร้อมสกุลอินุคามิ!”