「องค์ชายไม่ได้ตรัสตรง ๆ ว่าจะรักษาอย่างไร เกรงว่าคงยังไม่ทรงทราบเช่นกันกระมัง」
「หืม? องค์หญิงช่างเฉลียวฉลาดเหนือผู้ใด วางใจเถิด รากของอาการเจ้า ข้าพบแล้ว ที่เหลือย่อมไม่ใช่เรื่องยาก
ข้างกายข้ามีหมอเทวดาอยู่」
คิมซอนอาไม่ได้ตอบ
แผ่นหลังตั้งตรง คางยังคงเชิดขึ้น ไม่ผ่อนลงแม้แต่น้อย
กู้ม่อหร่านไม่เร่งรัด เขายกถ้วยชาขึ้นเป่าฟองชา จิบไปคำหนึ่งแล้ววางลง
เสียงตะโกนฝึกทหารนอกกระโจมดังแว่วเข้ามาเป็นระลอก ทึบอู้อี้ราวกับถูกกั้นด้วยผ้าฝ้ายชั้นหนึ่ง
ผ่านไปเกือบครึ่งธูป คิมซอนอาจึงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเบากว่าเมื่อครู่มาก
「เมื่อครู่องค์ชาย…ใช้วิธีใดหรือ? ข้ากลับตรวจสอบลมปราณในร่างท่านไม่ได้」
กู้ม่อหร่านใช้ฝาถ้วยเขี่ยขอบถ้วย ดวงตาแทบไม่เงยขึ้น「องค์หญิงอยากรู้หรือ?」
คิมซอนอาไม่ส่งเสียง เพียงพยักหน้าลงเล็กน้อย
「เคล็ดกลั้นลมหายใจ」
ริมฝีปากคิมซอนอาขยับ「กลั้นลมหายใจ…」
「อืม」
กู้ม่อหร่านเอนเก้าอี้ไปด้านหลัง เหยียดขาทั้งสองข้างออก ท่าทางราวกับจะพักผ่อนอยู่ตรงนี้
「เมื่อเก็บพลังปราณกลับเข้าไป ต่อให้คนนอกตรวจสอบอย่างไรก็พบแต่ความว่างเปล่า เมื่อครู่องค์หญิงใช้วิชาพยัคฆ์จันทราฟังวายุ ตรวจพบสิ่งใดบ้าง?」
ริมฝีปากคิมซอนอาเม้มเป็นเส้นตรง
นางตรวจพบสิ่งใดหรือ?
ไม่พบอะไรเลย
ไม่สิ
ไม่ใช่แค่ความว่างเปล่า
ยังมีพลังสายหนึ่งสะท้อนกลับมาตามเส้นทางการรับรู้ของนาง สะเทือนเส้นลมปราณไปครึ่งร่างจนชาไปหมด
นางจ้องใบหน้ากู้ม่อหร่าน เงียบไปหลายอึดใจจึงเอ่ยขึ้น「ลมปราณในร่างองค์ชาย…ผิดปกติ คล้ายฝึกวิชาจนคลั่ง」