บทที่ 513 อ๋องประลองประชิดตัวเพื่อทำลายมารในใจ กู้มั่วหลีเดือดดาลอยู่ข้าง ๆ
เจินเหมยหลีขยับเข้ามาใกล้ ชี้ไปยังหม้อพระกระโดดกำแพง «จานนี้ล้ำค่ามาก ข้าอยู่ลั่วหยางยังแทบไม่ได้กินเลยสักกี่ครั้ง รีบกินเถิด หอมมาก»
อวิ๋นซูเยว่ยกเก้าอี้เตี้ยตัวหนึ่งมานั่งข้างคิมซอนอา ก่อนยกชามขึ้นประคอง «พี่หญิง ข้าตักน้ำแกงให้»
เสิ่นหลิงเอ๋อร์หยิบตะเกียบ คีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งใส่ชามของคิมซอนอา
«องค์หญิง ปลานี้ก้างน้อย ท่านกินนี่ก่อน»
เมิ่งจิ่วหนิงคีบเนื้อไก่ชิ้นหนึ่งตามมา «ไก่ตุ๋นจนเปื่อย เข้าปากก็ละลายแล้ว»
หลินชิงไต้ก็ขยับเข้ามา คีบขาหมูชิ้นหนึ่ง «ชิ้นนี้เคี้ยวเพลินนัก»
มู่หรงเสวี่ยไม่ได้ขยับตะเกียบ เพียงเลื่อนผักเขียวไปทางคิมซอนอา
«กินผักบ้าง อย่าเอาแต่กินเนื้อ»
คิมซอนอาประคองชาม มองอาหารที่พูนสูงจนเกือบล้น
เนื้อปลา เนื้อไก่ ขาหมู ผักเขียวซ้อนทับกันเป็นชั้น
ลำคอของนางตีบตัน กลืนไม่ลงแม้แต่คำเดียว
เสิ่นหลิงเอ๋อร์เห็นนางไม่ขยับตะเกียบ จึงย่อตัวลงข้างกายแล้วถามเสียงเบา «องค์หญิง ไม่ถูกปากหรือ?»
คิมซอนอาส่ายหน้า เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ออก «ไม่ใช่…ข้าแค่…»
นางก้มมองอาหารในชาม น้ำตาหยดลงมาอีกครั้ง
«สิบสองปีแล้ว…ไม่เคยมีใครคีบอาหารให้ข้าเลย…»
ภายในกระโจมพลันเงียบงัน
สตรีหลายคนมองหน้ากันไปมา
คิมซอนอาเงยหน้าขึ้น ดวงตายังคงแดงก่ำ
«ในระยะสามฉื่อ พลังปราณแกร่งกล้าจะทำร้ายผู้คน เพราะฉะนั้น…เพราะฉะนั้นจึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ข้า»
กล่าวจบ นางก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง ไหล่กระตุกวูบหนึ่ง
«แม้แต่เสด็จแม่ก็ยังไม่กล้า»
ภายในกระโจมเงียบลงอีกครา
เสิ่นหลิงเอ๋อร์ถอนหายใจ ยื่นมือไปตบไหล่นางเบา ๆ
«นั่นเป็นเรื่องเมื่อก่อนแล้ว บัดนี้ไม่เหมือนเดิม»
เมิ่งจิ่วหนิงพยักหน้า «ใช่แล้ว อ๋องมิได้ตรัสหรือว่าม่านพลังของเจ้าควบคุมให้หุบลงได้แล้ว»
เจินเหมยหลีกล่าวอย่างไม่คิดมาก «ต่อไปอยากแตะผู้ใดก็แตะ อยากกินสิ่งใดก็กิน ไม่ต้องอดกลั้นอีกแล้ว»
อวิ๋นซูเยว่ยกช้อนขึ้น «พี่หญิง รีบกินเถิด น้ำแกงจะเย็นแล้ว»