คิมซอนอาฝังใบหน้าลงกับอกเขา ไหล่ยังคงสั่นสะท้าน
กู้ม่อหร่านก้มมองนาง ฝ่ามือวางลงบนท้ายทอยแล้วกดเบา ๆ
เส้นผมของนางเสียดสีกับปลายคางเขา มีกลิ่นยาหอมเย็นจาง ๆ
ลมราตรีพัดผ่านนอกกระโจม ม่านกระโจมไหววูบก่อนทิ้งตัวลง เปลวเทียนพลิ้วตาม
กู้ม่อหร่านคลายมือแล้วถอยหลังครึ่งก้าว
คิมซอนอาเงยหน้าขึ้น ขอบตายังคงแดงก่ำ หยาดน้ำตาเกาะพราวอยู่บนแพขนตาแต่ยังไม่ร่วงหล่น
นางอ้าปากหมายจะเอ่ยสิ่งใด ทว่าลมหายใจกลับติดขัดอยู่ในลำคอ เปล่งออกมาไม่ได้แม้สักคำ
กู้ม่อหร่านยื่นมือ นิ้วหัวแม่มือไล้ผ่านหางตานาง ปลายนิ้วเช็ดหยาดน้ำตาหยดนั้นออก
ร่างคิมซอนอาแข็งทื่อ
เสียงครางแผ่วเบาปนสะอื้นหลุดจากลำคอ นางอยากหลบหนี ทว่าฝ่าเท้ากลับราวกับถูกตอกตรึงไว้กับพื้น
นิ้วมือกู้ม่อหร่านไล้ลงมาตามแก้มนาง ก่อนหยุดอยู่ที่ปลายคางและเชยขึ้นเล็กน้อย
คิมซอนอาถูกบังคับให้เงยหน้าสบตาเขา
แสงเทียนไหวระริกอยู่ในดวงตาเขา นางเห็นเงาของตนสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น
นางกัดริมฝีปากล่าง มือกำสาบเสื้อเขาแน่น นิ้วทั้งสิบขยุ้มผ้าจนยับย่นเป็นผืน
กู้ม่อหร่านหลุบตาจ้องริมฝีปากแดงระเรื่อของนาง
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขาก้มลงจูบนาง
จูบนั้นแฝงความแข็งกร้าวอยู่เล็กน้อย
คิมซอนอาเบิกตากว้าง
มือคว้าไหล่เขาหมายผลักออก ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรง ทำได้เพียงกำเสื้อผ้าเขาแน่น
เล็บจิกผ่านเนื้อผ้าลงบนกระดูกสะบักของเขา
กู้ม่อหร่านโอบเอวนาง ดึงเข้ามาแนบอก
ร่างคิมซอนอาอ่อนยวบ แนบสนิทกับอกเขา