วันรุ่งขึ้น
ฟ้าสางแต่เช้า
เสียงแตรในค่ายยังไม่ทันดัง กู้ม่อหร่านก็ตื่นแล้ว
เขาเลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง แสงแรกของวันเพิ่งส่องรำไรจากด้านนอก นอกกระโจมมีเสียงฝีเท้าคนเดินไปมา ส่วนคอกม้าที่อยู่ไกลออกไปก็มีเสียงม้าพ่นลมหายใจดังแว่วมา
เขายังไม่รีบร้อนลุกขึ้น เพียงนั่งอยู่ริมเตียง หลับตาทบทวนรายชื่อคนที่ต้องพบในวันนี้อยู่ในใจ
เซี่ยหลินยวน
ยอดฝีมือขั้นหนึ่ง
นายน้อยสำนักจินกัง
มีความหลังกับคิมซอนอา
หากอีกฝ่ายถามตรง ๆ ว่า “เจ้าทำอะไรคิมซอนอา” เขาจะตอบอย่างไร?
บอกไปว่าข้าฝังเข็มให้นางไม่กี่จุด คลายม่านพลังกั้นที่ผนึกนางมาสิบสองปี ตอนนี้ค่าความรู้สึกดีที่นางมีต่อข้าพุ่งสูงขึ้น ส่วนเส้นชะตาของเจ้าก็ใกล้ขาดแล้วอย่างนั้นหรือ?
ฮ่า ๆ ๆ
ช่างเร้าใจนัก
กู้ม่อหร่านลืมตา ลุกขึ้นเดินไปล้างหน้าที่อ่างทองแดง
ผ้าขนหนูยังเช็ดหน้าไม่ทันเสร็จ ม่านก็ถูกเลิกขึ้น
กู้มั่วหลียกถาดเข้ามา บนถาดมีเสื้อผ้าสะอาดชุดหนึ่ง
“พี่ชาย เสื้อผ้าเจ้าค่ะ”
กู้ม่อหร่านรับมา คลี่ออกดู เป็นชุดลำลองสีจันทร์ชุดนั้น ปกเสื้อกับปลายแขนปักลวดลายลับไว้
เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เหตุใดถึงหยิบชุดนี้มาได้?”
“เสิ่นหลิงเอ๋อร์บอกว่า วันนี้ต้องพบแขก แต่งกายให้เป็นทางการสักหน่อย”
กู้มั่วหลีวางถาดลงบนโต๊ะ “อ้อ พี่หญิงเสิ่นยังบอกอีกว่า วันนี้เลื่อนการฝังเข็มองค์หญิงออกไปก่อน รอพบแขกเสร็จแล้วค่อยว่ากัน”
กู้ม่อหร่านพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
เวลานี้หลินชิงไต้ก็ตื่นแล้วเช่นกัน
นางกับกู้มั่วหลีช่วยกู้ม่อหร่านสวมเสื้อผ้า ผูกสายคาดเอว แล้วจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย
“ท่านอ๋อง นายน้อยอะไรนั่นเก่งกาจถึงเพียงนั้นจริงหรือ?”
กู้ม่อหร่านไม่ตอบ เพียงดึงปลายแขนเสื้อลง
“อย่าคิดมาก ต้อนรับตามปกติก็พอ”
“อ้อ”
หลินชิงไต้รับคำ ก่อนถามต่อ “เช่นนั้นข้าต้องตามไปด้วยหรือไม่?”
“ตามไป”
กู้ม่อหร่านชะงักเล็กน้อย “แล้วก็พามู่หรงเสวี่ยไปด้วย พวกเจ้าสองคนอย่าอยู่ห่างจากข้ามากนัก”
หลินชิงไต้ชะงักไป
“ท่านอ๋องกลัวว่าเขาจะลงมือหรือ?”
“คงไม่ถึงขั้นนั้น”
กู้ม่อหร่านจัดสาบเสื้อให้เข้าที่ “แต่ระวังไว้ย่อมไม่เสียหาย เรียกเจินเหมยหลีมาด้วย”
เขาเดินออกจากห้องด้านใน ฟ้าด้านนอกสว่างจ้าแล้ว