“ช่างตีเหล็กคนหนึ่งทำได้สามลูกในครึ่งวัน ต้นทุนลูกละไม่ถึงสองตำลึงเงิน วิชาพยัคฆ์สี่ทิศพิชิตโลกขององค์หญิงฟันเสากระโดง กวาดดาดฟ้าเรือได้ แต่ยาสายฟ้าสะท้านลูกเดียวทำเช่นนั้นไม่ได้”
“ทว่าหากมีสิบลูก ก็ระเบิดเรือหนึ่งลำให้พรุนได้”
“สองพันลูก ก็ส่งกองเรือทั้งกองลงไปอยู่ก้นทะเลได้”
เขาดันท่อระเบิดกลับไปที่มุมโต๊ะ
“องค์หญิงยังคิดจะใช้ทหารราบรักษาเส้นทางขึ้นเขาอยู่หรือไม่?”
คิมซอนอากำมือทั้งสิบแนบกับหัวเข่า ข้อนิ้วดันผ้าเนื้อกระโปรงจนเห็นแนวโค้งชัดเจน
นางไม่มีแต้มต่ออีกแล้ว
ตั้งแต่แท่นไม้นั่นถูกวางลงบนโต๊ะ นางก็หมดแต้มต่อแล้ว
ความมั่นใจที่คิมซอนอาเคยมีพลันสลายไปในชั่วขณะ
กระดูกสันหลังยังคงตั้งตรง ราวกับตอไม้แห้งที่ปักอยู่ริมผาสูง ไม่ยอมล้มไปข้างหน้า
ต้าเหยี่ยนมีอาวุธสังหารเช่นนี้แล้วจริง ๆ
เรือหนึ่งลำติดตั้งได้สี่เครื่อง เริ่มโจมตีได้จากระยะห้าสิบจั้ง
กองหน้าเรือไม้ของญี่ปุ่นยังไม่ทันเข้าประชิด ท้องเรือก็ถูกระเบิดกระจุยเสียแล้ว
แผนซุ่มโจมตีบนเส้นทางภูเขาและดักโจมตีตรงปากหุบเขาที่นางวางแผนมาหลายปี ล้วนไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด
หากต้าเหยี่ยนมีอาวุธสังหารเช่นนี้จริง เหตุใดจึงยังรับประกันได้ว่าจะไม่ตั้งกองทัพประจำการในโครยอหลังสงคราม?
นางไม่กล้าเสี่ยงพนัน
ทว่านางก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว
เจินเหมยหลีกับมู่หรงเสวี่ยยังคงเถียงกันอยู่หลังม่าน เสียงอู้อี้ลอดม่านไม้ไผ่มา คนหนึ่งโวยวาย อีกคนร้องเถียง แย่งความดีความชอบกันไม่หยุด