ในรางระบายน้ำมืดแคบและชื้นแฉะ มีเพียงเสียงหยดน้ำตกกระทบพื้นดังติ๋ง ๆ จากซอกหิน
จาซีตาวานอนหงายอยู่บนแผ่นหินเย็นเฉียบ ฝ่ามือของเฉินฉิงที่เปื้อนโคลนและโลหิตยังปิดปากเขาไว้
เขาไม่ขยับ แม้แต่หายใจแรงก็ยังไม่กล้า
ในโพรงจมูกอบอวลด้วยกลิ่นหมึกจาง ๆ จากคอเสื้อของเฉินฉิง ผสมกับกลิ่นคาวหวานอุ่นร้อนจากบาดแผลบนไหล่ซ้าย
ศีรษะของเฉินฉิงพาดอยู่ใต้ลำคอเขา เส้นผมสั้นสองสามเส้นที่ชุ่มเหงื่อเย็นแนบอยู่บนคาง
ยามลมหายใจแผ่วเบาของเฉินฉิงพัดผ่าน เส้นผมเหล่านั้นก็ไล้เบา ๆ จนร่างกายซีกหนึ่งของจาซีตาชาไปหมด
แม่ทัพผู้เคยตัดศีรษะคนบนทุ่งหญ้าถู่ปัวราวกับผ่าผลแตง บัดนี้กลับมีความคิดยุ่งเหยิงราวกับแป้งเปียก
หลายวันก่อน ระหว่างเดินทางกลับ ชาวฮั่นผู้เป็นบัณฑิตคนนี้คอยหาเรื่องก่อกวนและเยาะเย้ยเขาด้วยสารพัดวิธี ทั้งยังยุยงให้เขากับลูกน้องแตกคอกัน
ตอนนั้นจาซีตาอยากฟันอีกฝ่ายให้ขาดเป็นสองท่อนเสียให้รู้แล้วรู้รอด
แต่เมื่อครู่ ในยามเป็นตายที่เกซังกับพวกทรยศ และหยางเถี่ยยิงลูกดอกพิษออกมา
พี่น้องชาวถู่ปัวที่เติบโตมาด้วยกัน ดื่มสุรานมม้าจากหม้อเดียวกัน กลับคิดใช้ชีวิตเขาแลกกับยาเม็ด
กลับเป็นบัณฑิตชาวฮั่นผู้ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่ ที่เข็นรถเตาไฟพุ่งเข้ามาช่วย ทั้งยังใช้ร่างตนเองรับลูกดอกพิษที่หมายเอาชีวิตเขาโดยไม่ลังเล!