กู้ม่อหร่านฟังแล้วชะงัก มองดวงตากลมโตกลอกไปมาของกู้มั่วหลี ก่อนจะแอบหัวเราะในใจ
ซูเหยาจะไปรู้เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงสองวันนี้ได้อย่างไร?
หลอกเด็กเล่นหรืออย่างไร
น้องสาวคนนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ
เขาไม่เอ่ยอะไร เพียงส่งสัญญาณให้นางแต่งเรื่องต่อ
เมื่อเห็นพี่ชายไม่โต้แย้ง กู้มั่วหลีก็ยิ่งแสดงได้อย่างออกอรรถรส นางลุกขึ้นเดินไปมาสองก้าวข้างเก้าอี้ไท่ซือ บีบเสียงเลียนแบบน้ำเสียงของเซี่ยวั่นชิง
“แล้วยังมีพี่วั่นชิงอีก!
พี่วั่นชิงวาดมีดทำครัวเล่มใหญ่ไว้ในจดหมาย บอกให้เจ้าระวังตัวให้ดีเวลาเดินทางยามค่ำคืน
ถ้ากล้ากลับมาพร้อมกลิ่นหญิงแพศยาติดตัวไปทั้งร่าง
นางจะเอาม้วนตำราลูกคิดฟาดขาเจ้าจนหัก ให้เจ้าตายอยู่กลางทะเลโดยไม่มีใครเก็บศพ!”
“ส่วนพี่หรูเยียนน่ะหรือ…”
กู้มั่วไหล่ามือไพล่หลัง ลากเสียงท้ายประโยคยาวเหยียด
“พี่หรูเยียนบอกว่ารำคาญที่เจ้ากินเลือก อาหารป่าข้างนอกนั่นจะกินหรือไม่กินก็ช่าง
ถ้าไม่กินก็อดตายอยู่บนเกาะคิวชูไปเสีย
ถึงอย่างไร ไหสุราชั้นดีหลายไหที่บ้าน นางก็เทลงคูน้ำโสโครกให้เต่ากินหมดแล้ว ไม่เหลือไว้ให้เจ้าสักหยด!”
กล่าวจบ กู้มั่วหลีก็ตบซองจดหมายในมือ ก่อนจะกลอกตามองกู้ม่อหร่านอย่างไม่พอใจ
“ได้ยินแล้วหรือยัง?
พี่สาวที่บ้านรำคาญเจ้าจนเต็มทนแล้ว!
ยามนี้มีเพียงข้าที่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ซึ่งยังเข้าข้างเจ้า
ถ้ารู้จักประมาณตน พรุ่งนี้ก็อยู่ให้ห่างจากสตรีชาวโครยอผู้นั้นเสีย!”
กู้ม่อหร่านมองท่าทางที่นางกลั้นหัวเราะพลางฝืนทำหน้าเหี้ยมเกรียม