แม่ทัพสูงวัยผู้หนึ่งฝืนใจเอ่ยขึ้นว่า “ท่านราชเลขา ชีวิตพวกเราผูกอยู่ด้วยกันทั้งนั้น จะรั่วไหลความลับได้อย่างไรขอรับ?”
“ไม่ใช่พวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?” อินุคามิจูซาบุโรตัดบท “ถ้าเช่นนั้นจะเป็นใครได้? หรือว่า...”
เขาพูดได้เพียงครึ่งเดียวก็ชะงักไปเสียก่อน
เจ้าหน้าที่เสบียง
เจ้าหน้าที่เสบียงมีปัญหาหรือไม่?
เขาเองก็ไม่รู้
อย่างไรเสีย มีเพียงพวกซามูไรเท่านั้นที่เป็นชนชั้นสูง ส่วนคนอื่นล้วนเป็นไพร่ชั้นต่ำ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“ไปพาตัวเจ้าหน้าที่เสบียงสองคนที่ดูแลเส้นทางเสบียงสายนี้มาให้ข้า”
นายทหารคนสนิทนอกกระโจมรับคำสั่งแล้วออกไป
ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เจ้าหน้าที่เสบียงสองคนก็ถูกมัดมือมัดเท้าลากเข้ามาในกระโจมใหญ่ หัวเข่ากระแทกพื้นดังตุบ ทั้งคู่ตกใจจนหน้าซีดเผือด
“ท่านราชเลขาโปรดไว้ชีวิต! ท่านราชเลขา!”
อินุคามิจูซาบุโรย่อตัวลง สบตาเจ้าหน้าที่เสบียงคนหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ “ตำแหน่งคลังเสบียง นอกจากข้าแล้ว ก็มีพวกเจ้าสามคนที่รู้ ใช่หรือไม่? เช่นนั้นเป็นไพร่ชั้นต่ำอย่างเจ้าที่แพร่งพรายความลับหรือ?”
เจ้าหน้าที่เสบียงส่ายหน้าสุดชีวิต “ท่านราชเลขา ข้าน้อยมิได้ทำเด็ดขาด!”
อินุคามิจูซาบุโรลุกขึ้น ชักดาบออกจากเอว
“ในพวกเจ้าสามคนต้องมีคนทรยศ”
เขาไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้เอ่ยคำที่สอง
ดาบฟันลงจากบนสู่ล่าง
โลหิตสาดกระจายไปทั่วพื้นกระโจม
เจ้าหน้าที่เสบียงคนที่สองเห็นศีรษะสหายกลิ้งมาหยุดข้างเข่า ร่างพลันอ่อนยวบประหนึ่งถูกถอนกระดูก นอนตัวสั่นงันงกอยู่กับพื้น เป้ากางเกงเปียกชุ่มเป็นปื้นใหญ่