ผู้คุมคุกผอมสูงที่กำลังเขย่าลูกเต๋าอยู่ด้านนอกชะงักมือ ยกตะเกียงน้ำมันเดินมาหยุดหน้าแนวซี่กรงเหล็ก แล้วส่องเข้าไปด้านใน ก่อนถ่มน้ำลายเหนียวข้นใส่หน้า คุคิ โยชิทากะ
“ร้องเรียกวิญญาณอันใด!
แช่อยู่เงียบ ๆ หากยังส่งเสียงอีก ข้าจะใช้แส้ฟาดให้ตาย!”
คุคิ โยชิทากะไม่เช็ดน้ำลายบนใบหน้า เพียงแบมือซ้ายออก แล้วยกไข่มุกตงเม็ดนั้นพ้นผิวน้ำ
ใต้แสงตะเกียงสลัว ไข่มุกตงเปล่งประกายนวลตาจนชวนให้ตาพร่า
ผู้คุมผอมสูงหายใจแรงขึ้นทันใด เขาหันกลับไปมองสหายที่ยังก้มหน้านับเหรียญทองแดง ก่อนรีบย่อตัวลง เอาหน้าแนบช่องว่างระหว่างซี่กรงเหล็ก
“เจ้าหนู ยังซ่อนของดีเช่นนี้ไว้อีกหรือ?”
“ไข่มุกเม็ดนี้ ขอมอบให้ท่านทหาร”
คุคิ โยชิทากะสอดไข่มุกตงออกไปทางช่องซี่กรง พอผู้คุมยื่นมือมารับ
มือซ้ายก็พลันคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น ใบหน้าแนบชิดกับซี่กรงเหล็ก เขากดเสียงต่ำแล้วรีบกล่าวว่า
“เจ้าเมืองคยองซัง จินเฉิงฮวน เป็นพวกเดียวกับต้าวอของเรา!”
ผู้คุมผอมสูงตกใจจนแทบขวัญหนี พยายามสะบัดมือให้หลุด
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! กล้าใส่ร้ายใต้เท้าเจ้าเมือง ไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือไร!”
“ห่างจากตัวเมืองอินชอนไปทางใต้สิบลี้ มีบ่อน้ำแห้งอยู่กลางดงกก ที่ก้นบ่อฝังหีบเหล็กใบใหญ่สามใบ ซึ่งพวกเราซ่อนไว้ก่อนเข้าท่าเรือ!”
คุคิ โยชิทากะกำข้อมือเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ดวงตาแดงก่ำ
“ข้างในมีทองคำเต็มหีบ รวมกันถึงหนึ่งหมื่นตำลึง!
เพียงเจ้าช่วยส่งจดหมายฉบับหนึ่งไปยังกองทัพเรือคยองซัง มอบให้จินเฉิงฮวน เขาจะบอกตำแหน่งที่แน่ชัดแก่เจ้า
ถึงตอนนั้น ทองสามหีบนั้นก็เป็นของเจ้าทั้งหมด!
ใต้หล้านี้มีเพียงข้ากับเขาที่รู้สถานที่นั้น!”