รุ่งเช้าวันถัดมา
คิมซอนอายืนอยู่ตรงปากประตูห้องด้านใน จ้องเตียงที่ปูผ้าไหมสีเขียวไว้ ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย
นางไม่กล้าขยับ
กู้ม่อหร่านพับแขนเสื้อขึ้นตรงหน้าโต๊ะ ก่อนหยิบถุงเข็มสีดำจากเอวออกมา คลี่วางบนโต๊ะ
เข็มเงินเรียงเป็นระเบียบสามแถว แต่ละเล่มบางราวเส้นผม ปลายเข็มสะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงเทียน
เขาหยิบเล่มที่ยาวที่สุดขึ้นมา ใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้คีบโคนเข็มแล้วหมุนครึ่งรอบ ก่อนวางกลับลงไป
“เหตุใดยังยืนอยู่ ไม่คิดรักษาแล้วหรือ?”
นิ้วมือของคิมซอนอากำชายแขนเสื้อแน่น
“...ข้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
นางนั่งลงข้างเตียง แผ่นหลังยังคงเหยียดตรง มือทั้งสองวางบนเข่า
กู้ม่อหร่านหยิบถุงเข็ม เดินไปหยุดข้างเตียง
“ถอดเสื้อตัวนอกแล้วนอนลง”
ลมหายใจของคิมซอนอาชะงักไปชั่วขณะ
นางเม้มริมฝีปากล่าง ก่อนค่อย ๆ คลายสายผูกเสื้อตัวนอก พับให้เรียบร้อยแล้ววางไว้ปลายเตียง
เสื้อตัวในเป็นผ้าไหมสีจันทร์บางเบากึ่งโปร่ง คอเสื้อปักลายมวลเมฆอันเป็นเอกลักษณ์ของราชสำนักโครยอ
นางนอนหงาย มือทั้งสองแนบข้างลำตัว นิ้วทั้งห้าชิดกัน นิ้วหัวแม่มือจิกเล็บนิ้วชี้
กู้ม่อหร่านวางถุงเข็มบนโต๊ะเตี้ยข้างหัวเตียง แล้วโน้มตัวมองนาง
“ยามฝังเข็ม ข้าต้องเข้าใกล้เจ้า ม่านพลังของเจ้าอาจสะท้อนกลับโดยสัญชาตญาณ”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ
“หายใจเข้าลึก ๆ อย่าต่อต้าน ยิ่งต่อต้าน พลังปราณก็ยิ่งปั่นป่วน”
คิมซอนอาจ้องม่านโปร่งเหนือเตียง ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย
“...ได้”
กู้ม่อหร่านยื่นมือขวา ปลายนิ้วค่อย ๆ เคลื่อนไปทางข้อมือของนาง
ระยะสามฉื่อ
เสียงหึ่งแผ่วเบาเริ่มดังขึ้นในอากาศ
ไม่นานนัก
เสียงหึ่งแปรเป็นแรงสั่นสะเทือนทุ้มต่ำ ประหนึ่งมีบางสิ่งขึงตึงอยู่รอบกายนาง