กู้ม่อหร่านคีบหมูทอดชิ้นหนึ่งใส่ชามของกู้มั่วหลี
“กินเนื้อให้มาก พูดให้น้อย”
“ท่านพี่ดีกับข้าจริง ๆ ฮิ ๆ”
เมื่อเห็นพี่ชายคีบอาหารให้ตนเพียงคนเดียว กู้มั่วหลีก็อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง นางคีบหมูทอดชิ้นนั้นขึ้นมากัดคำหนึ่ง เปลือกนอกกรอบร่วน ด้านในยังชุ่มน้ำมันร้อน รสชาตินับว่าไม่เลวเลย
……
อีกด้านหนึ่ง
แคว้นวอโกกุ จวนโชกุน
พื้นดินสั่นสะเทือนอีกแล้ว
มิใช่ครั้งแรก
หนึ่งเดือนก่อน ใต้ทะเลบริเวณคาบสมุทรคิอิแยกออกเป็นรอยแยก เกาะทั้งเกาะสั่นไหวราวกับตะแกรงร่อนอยู่ถึงสามวันสามคืน
วันแรก ต้นไม้บนภูเขาล้มไปครึ่งหนึ่ง น้ำในลำธารเปลี่ยนเป็นสีเหลือง โคลนทรายอุดปิดทางน้ำจนมิด
วันที่สอง คลื่นยักษ์ซัดเข้าฝั่ง
คลื่นสูงเพียงใด ชาวประมงที่รอดชีวิตมาภายหลังยกมือวัดอยู่นาน ก่อนบอกว่าสูงกว่าต้นสนเก่าแก่ที่สูงที่สุดตรงปากหมู่บ้านถึงสองจั้ง
ยามคลื่นซัดเข้าฝั่ง หมู่บ้านริมทะเลสามสิบเจ็ดแห่ง รวมทั้งเมล็ดข้าวที่เพิ่งหว่านลงนา ถูกกวาดลงทะเลไปพร้อมกัน
วันที่สาม ภูเขาไฟเริ่มปะทุ
กลุ่มควันพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า เถ้าถ่านปลิวไปไกลร้อยลี้ ร่วงทับนาข้าวเป็นชั้นหนา ต้นข้าวที่ยังไม่ทันออกรวงล้วนถูกกลบจนตาย
เสบียงอาหารของวอโกกุครึ่งแคว้นสูญสิ้นไปเช่นนี้เอง
วันที่เจ็ดหลังแผ่นดินไหว ราชสำนักปิดประตูหารือกัน ภายในห้องถกเถียงกันตลอดทั้งวัน สุดท้ายจึงมีคำสั่งสองข้อ
คำสั่งข้อแรก ลดเสบียง
เสบียงของทหารราบชั้นผู้น้อยถูกตัดลงครึ่งหนึ่ง จากข้าวต้มสองมื้อต่อวัน เหลือเพียงมื้อเดียว
คำสั่งข้อสอง ปิดปาก
ห้ามผู้ใดวิพากษ์วิจารณ์เรื่องขาดแคลนเสบียง ผู้ฝ่าฝืนประหารด้วยการตัดศีรษะ