บนหอเฝ้าระวังของเรือนิฮงมารุ คุคิ โยชิทากะมองเรือเร็ว 20 ลำที่ปักธงสกุลโก่วซ่างอยู่ แล้วได้ยินสำเนียงซัตสึมะอันคุ้นเคย ครั้นเห็นถังไม้บรรจุดินปืนกองสูงอยู่บนดาดฟ้าเรือเร็ว ดวงตาของเขาก็พลันเป็นประกาย
“เรือดินปืนของชาวต้าเหยี่ยนหรือ? ต้าเหยี่ยนมีอาวุธร้ายกาจเช่นนี้แล้วจริง ๆ?!”
พัดเหล็กในมือคุคิ โยชิทากะฟาดลงบนราวเรือ
“สวรรค์คุ้มครองต้าวอของข้า!
แม้ดินปืนเพลิงอัคนีที่ระเบิดหนังวัวไม่แตกเมื่อครู่จะมีอานุภาพน้อยนิด แต่หากรวบรวมได้ครบ 20 ลำ ก็เพียงพอจะระเบิดท่าเรืออินชอนให้ราบเป็นหน้ากลอง!
ถ่ายทอดคำสั่งลงไป เรืออันจ๋ากะแถวหน้าให้ปลดตะขอเหล็กสองอัน เปิดทาง แล้วรับเรือดินปืนทั้ง 20 ลำเข้ามา!”
เมื่อธงสั่งการโบกสะบัด เรือใหญ่ไม่กี่ลำที่อยู่แถวหน้าของกองเรือซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยโซ่เหล็กก็เคลื่อนแยกไปสองข้างอย่างช้า ๆ เผยช่องว่างกว้างสิบจั้งออกมา
ลมทะเลยิ่งพัดแรงขึ้น เรือเร็ว 20 ลำแล่นตามลมและกระแสน้ำ เพียงพริบตาก็พุ่งเข้าสู่ผืนน้ำห่างจากแนวเรือเชื่อมโซ่ไป 20 ก้าว
ทหารญี่ปุ่นบนเรืออันจ๋ากะแถวหน้าถึงกับโยนเชือกป่านออกมารับแล้ว
หัวหน้าหมู่ทหารซัตสึมะที่ยืนอยู่หัวเรือลำแรกมองตัวเรือหุ้มเหล็กซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมพลันปรากฏบนใบหน้า
เขาชักมีดสั้นที่เอวออกมาอย่างฉับพลัน ฟันเชือกใบเรือเหนือศีรษะขาดสะบั้น คว้าคบเพลิงที่ซ่อนอยู่ในไหข้างเท้า แล้วโยนลงไปในห้องใต้ท้องเรือซึ่งเต็มไปด้วยน้ำมันเพลิงดุอย่างแรง
“เพื่อข้าวสารพันชั่ง! เผาพวกขุนนางชั้นสูงอย่างพวกเจ้าให้ตาย!”
หัวหน้าหมู่ทหารซัตสึมะตะโกนก้อง ก่อนหันหลังพุ่งตัวลงทะเล
นักรบพลีชีพซัตสึมะบนเรือเร็วอีก 19 ลำทำตามพร้อมกัน พวกเขาโยนคบเพลิงทิ้งแล้วกระโจนลงทะเลตูมตาม ดำลงไปใต้น้ำสุดกำลัง