เพียงชั่วพริบตา
คนทั้งหมดในหลุมต่างล้มคว่ำ
นินจาเงาสามคนที่อยู่หน้าสุดไม่ทันแม้แต่จะคราง เกราะนินจาแตกกระจายเป็นหลายชิ้น ร่างถูกกดจมลงในโคลน เหลือเพียงมือข้างหนึ่งโผล่พ้นดิน
มือนั้นกระตุกอยู่สองครั้ง ก่อนจะถูกโคลนกลบมิด
คนทั้งสี่ที่หอบไหอยู่คิดจะหนี แต่เพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว เงากรงเล็บพยัคฆ์ก็ทาบลงบนแผ่นหลัง
ทั้งสี่ล้มคว่ำพร้อมกัน โคลนกับเลือดกระเซ็นขึ้นสูงพอ ๆ กับคนคนหนึ่ง
นินจาชั้นสูงยกดาบขึ้นต้าน
ดาบหักสะบั้น
ร่างของเขากระเด็นถอยไปไกลกว่าสิบจั้ง กระแทกเข้ากับก้อนหินบนเขื่อนกันคลื่น หน้ากากผีแตกออกเป็นสองซีก ใบหน้าครึ่งหนึ่งแนบติดกับหิน ก่อนจะค่อย ๆ ไถลลงมา
นินจาเงาที่เหลือบางคนขาหักจากแรงกด บางคนถูกแรงสะเทือนจนทรวงอกแหลก ต่างทยอยล้มลงรอบขอบหลุมใหญ่
หมอกเลือดลอยขึ้นจากหลุม ปะปนกับโคลนตมและหมอกทะเล พุ่งขึ้นสู่กลางอากาศ
ในรัศมีสามสิบจั้ง ไม่มีชาวญี่ปุ่นคนใดยืนอยู่ได้อีก
เหล่าทหารองครักษ์ตะลึงจนพูดไม่ออก
องครักษ์หนุ่มคนหนึ่งยังกำดาบไว้ในมือ ปลายดาบสั่นระริก ปากอ้าค้างอยู่นานก็ยังหุบไม่ลง
พัค แรจังเงยหน้าขึ้นจากใต้เขื่อน มองเงาภูเขาที่ค่อย ๆ เลือนหายกลางอากาศ น้ำตากับน้ำมูกไหลอาบหน้า
“ชนะแล้ว... ชนะแล้ว...”
เงาภูเขาสลายไป
พยัคฆ์ขาวทั้งสี่ก็มลายตาม
พวกมันหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมพัดผ่านเปลวเทียน เพียงกะพริบตาก็ไร้ร่องรอย
วงแสงกว้างสามฉื่อก็เลือนหายไปด้วย
คิมซอนอาร่วงลงมาจากกลางอากาศ
นางพยายามรวบรวมลมหายใจ แต่กลับทำไม่ได้
ตันเถียนว่างเปล่า