โรงเตี๊ยม
คิมซอนอานอนไม่ค่อยหลับ
ฟ้าสางแล้วนางถึงข่มตาหลับลงได้ ทว่าไม่นานก็ถูกเสียงฝึกซ้อมด้านนอกปลุกให้ตื่น
นางลืมตาขึ้น จ้องมองม่านเหนือเตียง
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในหัว
นางลุกขึ้นนั่ง เปิดผ้าห่มแล้วลงจากเตียง
เดินไปหยุดตรงหน้ากระจกทองแดง มองตนเองในนั้น
ใบหน้าซีดเซียว ใต้ดวงตามีรอยคล้ำจาง ๆ
นางยกมือแตะแก้ม ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเริ่มชำระล้างร่างกาย
หลังล้างหน้า นางเปลี่ยนเป็นชุดคลุมสะอาด แล้วรวบผมขึ้น
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว นางยังยืนอยู่หน้ากระจกอีกครู่หนึ่ง
อืม เช่นนี้คงใช้ได้กระมัง?
ดูแล้วชวนให้ผู้คนสงสารที่สุดหรือไม่?
นางหันหลัง เปิดประตูแล้วก้าวออกไป
พัค แรจังรออยู่ในลาน พอเห็นนางออกมาก็รีบก้าวเข้ามาหา
“องค์ชาย ตื่นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“อืม”
คิมซอนอามองเขา
“พาข้าไปกระโจมใหญ่”
พัค แรจังชะงักไปเล็กน้อย
“ยามนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ใช่ ยามนี้”
น้ำเสียงของคิมซอนอาราบเรียบ แต่หนักแน่นจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
พัค แรจังไม่กล้าซักถาม รับคำแล้วเดินนำทางไป
ทั้งสองเดินผ่านค่ายทหาร มุ่งหน้าไปยังกระโจมใหญ่
ระหว่างทางพบเหล่าทหารลาดตระเวน เมื่อเห็นคิมซอนอา พวกเขาต่างหยุดคำนับ
คิมซอนอาพยักหน้า มิได้เอ่ยวาจา
ในหัวของนางมีแต่ถ้อยคำที่ต้องพูดในอีกครู่
จะเริ่มต้นอย่างไร จะเรียบเรียงถ้อยคำเช่นไร จึงจะไม่ทำให้ตนดูต่ำต้อยเกินไป