กู้ม่อหร่านไม่เปิดโอกาสให้โจวเหยียนหรูแก้ตัว เขาเร่งพลังภายในบริสุทธิ์หยางระดับสองให้ไหลเวียน แล้วเปล่งเสียงก้องกังวานไปทั่วท่าเรือสึกุชิในพริบตา:
“เหล่าทหารต้าเหยี่ยนบนเรือจงฟัง!
โจวเหยียนหรูกับซวงสี่สมคบคิดกับโจรสลัดญี่ปุ่น ปลอมแปลงพระราชโองการ หลักฐานแน่นหนา!
แต่ข้ารู้ว่าพวกเจ้าล้วนทำตามคำสั่ง เป็นคนทุกข์ยากที่ยังมีเมียและลูกให้เลี้ยงดู!”
กู้ม่อหร่านชี้มือขวาไปยังกองถังไม้ที่สูงราวภูเขาบนท่าเรือด้านหลัง
“บัดนี้ ข้ามีทางให้พวกเจ้าเลือกสองทาง!
ทางแรก ติดตามโจวเหยียนหรูไปเป็นอาหารปลา ข้ารับรองว่าทหารข้าบนฝั่งพร้อมเกาทัณฑ์ต่อเนื่องสามร้อยคันกับปืนสามลำกล้องที่เพิ่งสร้างขึ้น จะยิงพวกเจ้าให้พรุนเป็นตะแกรงภายในเวลาเพียงหนึ่งเค่อ!”
“ทางที่สอง วางอาวุธแล้วกระโดดลงทะเลว่ายมาหา หรือไม่ก็จับไอ้สารเลวโจวเหยียนหรูที่ทรยศชาติขายแผ่นดินมัดส่งให้ข้า!
ขอเพียงละทางมืดหันสู่ทางสว่าง ข้าจะไม่เอาความผิดในอดีต!
ขึ้นฝั่งแล้ว ทุกคนจะได้รับน้ำแกงร้อนคนละชาม หมั่นโถวแป้งขาวคนละสองลูก พรุ่งนี้ติดตามข้ายึดเหมืองเงินอิวามิ แล้วรับเงินตำลึงเงินขาวคนละยี่สิบตำลึง!”
เงินตำลึงเงินขาวยี่สิบตำลึง! ยังมีน้ำแกงร้อนกับหมั่นโถวแป้งขาวอีก!
เหล่าทหารกรมการทหารที่แช่อยู่ในน้ำทะเลเย็นเฉียบ รวมถึงฝีพายและทหารราบที่เบียดกันอยู่บนดาดฟ้าเรือชำรุดจนตัวสั่น พอได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ต่างก็หายใจแรงขึ้น
พวกเขาติดตามโจวเหยียนหรูเร่ร่อนกลางทะเลมาหลายวัน ทุกวันได้กินเพียงแผ่นแป้งข้าวหยาบขึ้นรา ดื่มน้ำจืดที่มีรสสนิม ทั้งยังถูกโบยด้วยกระบองทหารอยู่เนือง ๆ
เมื่อครู่ยังถูกกับระเบิดเพลิงใต้น้ำระลอกนั้น จนความกล้าหาญแทบแตกกระเจิง