กู้ม่อหร่านไม่ตอบ เพียงพลิกหนังแกะกลับอีกด้าน
ด้านหลังเป็นผังการกระจายกำลังทหารที่ใช้หมึกดำทำเครื่องหมายไว้
ครึ่งล่างทางใต้โล่งเกลี้ยง ธงหายไปหมด เหลือเพียงสี่เหลี่ยมไม่กี่อันกระจัดกระจายอยู่ทางเหนือ
“ในมือเจ้ายังระดมคนออกมาได้อีกเท่าไร?”
คิมซอนอาจ้องมองพื้นที่ว่างทางใต้ครู่หนึ่ง
กู้ม่อหร่านไม่รอให้นางตอบ
“ทหารสองหมื่นหนีไปครึ่งหนึ่ง เหลือหนึ่งหมื่น ในจำนวนนั้นมีสามพันคนที่หนีออกมาจากท่าเรือปูซาน”
เขาเคาะเครื่องหมายธงของคนสามพันนั้นสองครั้ง
“สามพันคนนี้...ยังออกรบไหวหรือ?”
แขนเสื้อของคิมซอนอาขยับเล็กน้อย มือที่อยู่ข้างในกำแน่น
นางรู้คำตอบดี
นางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นที่ท่าเรือปูซาน มีคนที่ยังเสียบดาบไว้ในฝักก็วิ่งหนีขึ้นเขาแล้ว
“สามพันคนเคยเสียขวัญจนขวัญหนีดีฝ่อ ส่วนอีกเจ็ดพันไม่เคยปะทะกับพวกที่เอาชีวิตเข้าแลกเช่นนี้มาก่อน”
เขาเลื่อนหนังแกะไปทางนาง
“เจ้าจะนำคนหนึ่งหมื่นนี้ไปยึดท่าเรือปูซานกลับคืน”
“จะเอาอะไรมาต้าน? ฝ่ายตรงข้ามมีหนึ่งหมื่นแปดพัน หิวโหยมาเกือบเดือน เป็นพวกที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเปิดทาง ต่อจากนี้กองเรือรบ นักรบ และตระกูลนินจาของพวกเขาล้วนจะยกมา”
“พวกโครยอของเจ้าจะต้านด้วยสิ่งใด?”
คิมซอนอาดึงสายตาออกจากแผนที่ ขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง
นางเอ่ยอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ