ตอนที่ 2 เฮ่ออี้โจวออกตามหามู่เฉียนเฉียนอย่างบ้าคลั่ง
โรงพยาบาลเอกชน
มู่เฉียนเฉียนนอนอยู่บนเตียง หวนนึกถึงเรื่องราวประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัวเองในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา
เริ่มต้นจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ การรังควานของพวกอันธพาล โทรศัพท์ข่มขู่กลางดึก แล้วก็การถูกลักพาตัวในวันนี้
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยผลักดันให้เกิดเรื่องร้าย ๆ กับเธอจากเบื้องหลัง
จนกระทั่งตอนนี้ เธอถึงได้เข้าใจว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของสามีผู้ไร้หัวใจของเธอ เฮ่ออี้โจว
แต่เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็ยังมีบางจุดที่ขัดแย้ง
เธอเซ็นชื่อในหนังสือหย่าไปแล้ว เฮ่ออี้โจวไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องใช้วิธีรุนแรงกับเธอเลยนี่นา
เมื่อนึกถึงใบหน้าของอวี๋มั่นมั่น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวเธออย่างฉับพลัน
หรือจะเป็นไปได้ว่าอวี๋มั่นมั่นต้องการฆ่าเธอ เพื่อเปิดทางให้เธอได้นั่งตำแหน่งคุณนายเฮ่อ
แม้จะสงสัย แต่เธอก็หาหลักฐานไม่ได้ ทุกอย่างต้องรอจนกว่าเธอจะตามโม่ถิงเยี่ยไปที่เมืองซี แล้วพยายามทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ถึงจะกลับมาสืบหาหลักฐานแก้แค้น
ก่อนที่โม่ถิงเยี่ยจะจากไป เขาได้ให้คนขับรถเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่กับเงินสดปึกใหญ่มาส่งให้เธอ และกำชับว่าในช่วงไม่กี่วันนี้พยายามอย่าให้คนแปลกหน้าเข้ามาในห้องของเธอ
เธอมองไปที่ประตู บอดี้การ์ดสองคนที่โม่ถิงเยี่ยทิ้งไว้ให้ยืนอยู่ที่นั่น
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ปลอดภัยแล้ว
นอนอยู่บนเตียง หวนคิดถึงชีวิตแต่งงานในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
เธอถามตัวเองว่าไม่มีอะไรที่ทำผิดต่อเฮ่ออี้โจว
ชีวิตแต่งงานสามปี สู้การกลับมาของรักแรกของเขาไม่ได้
การไม่มีความรักคือบาปต้นกำเนิด
คนที่ไม่ได้รับความรัก สุดท้ายก็ยากจะหนีพ้นชะตากรรมที่ถูกทอดทิ้ง
“คุณมู่คะ เราเข้ามาทำแผลให้ค่ะ”
เสียงนางพยาบาลดังมาจากนอกประตู ขัดจังหวะความทรงจำของมู่เฉียนเฉียน
“เข้ามาค่ะ”
นางพยาบาลถือถาดเข้ามาและเริ่มจัดการบาดแผลให้เธอ
“คุณมู่เฉียนเฉียนคะ คุณหมอหวังฝากบอกคุณว่า คุณตั้งครรภ์แล้ว ยาหลายชนิดใช้ไม่ได้ ดังนั้นการรักษาจึงดำเนินไปอย่างช้า ๆ”
“คุณว่าอะไรนะ”
มู่เฉียนเฉียนตกตะลึงกับข่าวที่จู่ ๆ ก็รู้
“ฉันจะตั้งครรภ์ได้ยังไงกัน ฉัน...”
“ผลตรวจของหมอไม่มีทางคลาดเคลื่อนค่ะ คุณตั้งครรภ์แน่นอน สามสัปดาห์แล้ว”
นางพยาบาลทำแผลเสร็จก็ออกจากห้องไป
มู่เฉียนเฉียนลูบท้องน้อยแผ่วเบา ที่นี่มีชีวิตเล็ก ๆ เกิดขึ้นแล้วงั้นหรือ
เด็กคนนี้มาไม่ถูกเวลาจริง ๆ
ในเมื่อตอนนี้เธอกำลังจะจากเมืองแห่งความเจ็บปวดนี้ไป เธอจะเก็บเด็กคนนี้ไว้และเลี้ยงดูเขาได้ไหมนะ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
โม่ถิงเยี่ยมาตามนัด
เมื่อรู้ว่าเพราะเธอตั้งครรภ์ กระดูกซี่โครงจึงฟื้นตัวได้ช้า โม่ถิงเยี่ยก็เงียบไม่พูดอะไร
“คุณโม่คะ ฉันซี้แทบจะหายดีแล้ว ออกเดินทางได้แล้วนะ”
มู่เฉียนเฉียนอยากไปจากที่นี่เร็ว ๆ
“ก็ได้ ฉันมีหมอส่วนตัวบนเครื่อง เขาดูแลเธอให้ได้”
“อีกหนึ่งชั่วโมง นั่งเครื่องบินส่วนตัวของฉันไป สภาพเธอตอนนี้ไปนั่งเครื่องบินพลเรือนไม่ได้”
“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะคุณโม่”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
มู่เฉียนเฉียนขึ้นเครื่องบินส่วนตัวของโม่ถิงเยี่ย
มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเมืองหรงเฉิงไกลออกไปเรื่อย ๆ เธอตั้งปณิธานในใจอย่างเงียบงัน
ต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น ปกป้องลูก และแก้แค้นเพื่อตัวเองให้ได้
เมืองหรงเฉิง
วิลลาหยงหลาน
เฮ่ออี้โจวกลับมาถึงบ้านด้วยความเหนื่อยล้าทั่วร่าง
เขาเปิดประตูใหญ่และตะโกนตามความเคยชิน
“มู่เฉียนเฉียน ไปเปิดน้ำให้ฉันอาบ”
ภายในวิลลาอันเงียบงัน ไม่มีเสียงตอบรับจากมู่เฉียนเฉียน
เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่กี่วันก่อน เขาให้มู่เฉียนเฉียนเซ็นชื่อในหนังสือหย่า และสั่งให้เธอย้ายออกจากวิลลาในทันที
ช่วงไม่กี่วันมานี้ โครงการวิศวกรรมของกลุ่มบริษัทเฮ่อซื่อเกิดปัญหาขึ้น เขาจึงพักที่สำนักงานตลอด ไม่ได้กลับบ้าน
วันนี้เสร็จงานแล้ว เขาถึงได้กลับบ้าน
ในห้องอันเงียบงัน มีเพียงเสียงหายใจของตัวเขาเอง
เขากลับเข้าไปในห้องนอน กระชากเน็คไทออกจากคอ ถอดสูทนอก แล้วยื่นไปด้านข้างตามความเคยชิน
สูทหล่นลงบนพื้นดังตุบเบา ๆ
จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าไม่มีมู่เฉียนเฉียนแล้ว ไม่มีใครเอาเสื้อสูทไปแขวนไว้ในตู้ให้เขา
หัวใจของเขารู้สึกแน่น ๆ และเจ็บขึ้นมาอย่างกระทันหัน
เหมือนมีบางสิ่งที่สำคัญมาก ๆ กำลังค่อย ๆ จากเขาไป
เขาเปิดตู้เสื้อผ้าในห้องแต่งตัว เสื้อผ้าและกระโปรงต่าง ๆ ของมู่เฉียนเฉียนยังคงแขวนอยู่อย่างเงียบ ๆ
เขาเดินไปที่ห้องน้ำ ยังมีเสื้อคลุมอาบน้ำของมู่เฉียนเฉียนอยู่ข้างใน
มาที่โต๊ะเครื่องแป้ง เครื่องสำอางของมู่เฉียนเฉียนยังตั้งอยู่ตรงนั้น ราวกับว่าเธอยังคงอยู่ในบ้านหลังนี้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
เฮ่ออี้โจวดีใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
มู่เฉียนเฉียนย้ายออกไปแล้ว ไม่มีทางทิ้งของพวกนี้ไว้
หรือว่าเธอยังไม่ได้ย้ายออกไป ยังอยู่ที่บ้าน
เขาพุ่งออกจากห้องนอน ออกค้นหาทั่ววิลลา
สวน ห้องครัว ห้องสันทนาการ ห้องหนังสือ
ค้นทั่ววิลลาหมดแล้ว ไม่พบเงาของผู้หญิงคนนั้น
เฮ่ออี้โจวหยิบโทรศัพท์ กดโทรหามู่เฉียนเฉียน
เขาเพียงอยากหาข้ออ้าง เพื่อฟังเสียงของเธออีกสักครั้ง
ภายในโทรศัพท์ ดังเสียงผู้หญิงเชิงกล
“ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกอยู่นอกเขตพื้นที่ให้บริการ กรุณาลองใหม่ภายหลัง”
“เกิดอะไรขึ้น มู่เฉียนเฉียนไม่เคยปิดมือถือ ไม่เคยไม่รับสาย แถมไม่มีทางบล็อคฉัน เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า”
ความหวาดกลัวผุดขึ้นจากใจของเขา
เขาคว้ากุญแจรถ แล้วรีบออกจากวิลลา
ขับรถไป เฮ่ออี้โจวรู้สึกใจสั่นสับสนอย่างรุนแรง
หรือว่าการหย่าทำร้ายจิตใจเธอมากเกินไป เธอคิดสั้น...
ความหวาดกลัวและห่วงใยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้เขาฉุกคิดขึ้นทันทีว่าตนเองยังคงห่วงหามู่เฉียนเฉียน ภรรยาของเขามาก
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นภายในรถ
เขากดรับโดยไม่มองชื่อผู้โทร
“เฉียนเฉียน เธออยู่ไหน ขอโทษนะ ฉันไม่ควรบีบบังคับให้เธอหย่า เราไม่หย่ากันแล้ว เธอกลับมาได้ไหม”
เสียงของเฮ่ออี้โจวแหบเครือ เรียกชื่อมู่เฉียนเฉียน
“อี้โจว เธอพูดอะไรน่ะ มู่เฉียนเฉียนเป็นอะไรไป แล้วเธอหย่ากับเขาจริง ๆ แล้วเหรอ”
น้ำเสียงของอวี๋มั่นมั่นเต็มไปด้วยความยินดีอย่างประหลาดใจ
“มั่นมั่น ตอนนี้ฉันยุ่งมาก เดี๋ยวว่างแล้วจะโทรกลับนะ”
เมื่อนึกได้ว่าเป็นอวี๋มั่นมั่น แฟนสาวรักแรกของเขาโทรมา จู่ ๆ เฮ่ออี้โจวก็รู้สึกหงุดหงิดรำคาญ เขาเพียงอยากตามหามู่เฉียนเฉียนให้เจอเร็ว ๆ
“อี้โจว เธอเป็นอะไรไป ฟังดูเหมือนเธอร้องไห้นะ หย่ากับเขามันทรมานขนาดนั้นเลยเหรอ เธอไม่ได้รักเขา รักแค่ฉันไม่ใช่หรือไง”
อวี๋มั่นมั่นยังคงถามไม่หยุดทางนั้น
เฮ่ออี้โจว “เพี๊ยะ” ปิดโทรศัพท์ แล้วขับรถไปตามถนนในหรงเฉิง ค้นหาร่างของมู่เฉียนเฉียนอย่างบ้าคลั่ง
เขาเสียใจอย่างมาก ไม่ควรที่จะทำร้ายผู้หญิงดี ๆ อย่างมู่เฉียนเฉียน ที่อยู่เคียงข้างเขามาตั้งแต่ยังไม่มีอะไร และช่วยให้เขากลับมาผงาดได้อีกครั้ง เพียงเพราะผู้หญิงที่ทิ้งเขาไปตอนที่ธุรกิจของเขาล้มเหลวอย่างอวี๋มั่นมั่น
เขาเพียงรู้ว่าตัวเองผิด ผิดอย่างมหันต์
และเข้าใจว่าตนเองหลงรักมู่เฉียนเฉียนมานานแล้ว เพียงแค่ถูกสิ่งที่เรียกว่ารักแรก สิ่งที่เรียกว่ายอมไม่ได้ที่ถูกอวี๋มั่นมั่นทิ้ง มาบดบังดวงตา จึงได้ทำร้ายผู้หญิงที่มีแต่เขาทั้งในสายตาและหัวใจ รักเขาอย่างหมดหัวใจ
ในวินาทีนี้ เฮ่ออี้โจวรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจเป็นอย่างยิ่ง
สามชั่วโมงต่อมา
เฮ่ออี้โจวกลับมาที่วิลลาด้วยมือเปล่า
เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ในหัวเต็มไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอ่อนโยนของมู่เฉียนเฉียน และคำพูดที่คอยเป็นห่วงเขา
ลูบหมอนอิงบนโซฟา ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ที่เป็นของมู่เฉียนเฉียนติดอยู่
เขาทุบอกด้วยความเจ็บปวด น้ำตาพร่าเลือนดวงตา
“เฉียนเฉียน ภรรยา เธออยู่ไหน ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด เธอกลับมาได้ไหม”
เฮ่ออี้โจวพึมพำคนเดียว
ความสูญเสียและสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้อารมณ์ของเฮ่ออี้โจวพลุ่งพล่าน ตาของเขามืดมัว และหมดสติล้มลงบนโซฟา