เช้าตรู่วันต่อมา เย่หงจวินก็นำเตียงไม้ที่ทำเสร็จแล้วมาส่ง
เรียบง่ายแต่แข็งแรง
“ต่อไปก็ไม่ต้องนอนปูพื้นแล้ว!” เจียงเหยียนเอ่ยอย่างตื่นเต้น ก่อนช่วยเย่หงจวินยกเตียงไม้เข้าไปในห้อง วางชิดผนังด้านใน
เย่หงจวินยังหอบหีบสวยงามมีตัวล็อกมาสองใบด้วย
การติดกุญแจให้หีบเป็นความคิดของเย่หงจวินเอง เจียงหลี่เห็นว่าเป็นความคิดที่ดี
แบบนี้นอกจากใช้เก็บของใช้ในชีวิตประจำวันได้แล้ว ยังเก็บของมีค่าพอสมควรได้ด้วย
“ลุงเย่ วันนี้ฉันจะไปหาเจียงถังที่เขตปลอดภัย ขอเอาหมูไปให้เธอสักหน่อย”
เย่หงจวินได้ยินแล้วแปลกใจเล็กน้อย “เธอยังมีพี่สาวอีกคนเหรอ แล้วทำไมพี่สาวถึงไม่ได้ออกมาพร้อมพวกเธอล่ะ?”
เจียงหลี่ตอบว่า “เธอแต่งงานแล้วค่ะ”
เย่หงจวินพาเจียงหลี่กลับบ้าน เปิดตู้เย็นให้เธอหยิบขาหมูสองขา พร้อมเนื้อสามชั้นกับเนื้อสันในอีกสิบกว่าจิน
หลี่หลานพอได้ยินเรื่องก็เอาถุงซีลมาให้ ช่วยเจียงหลี่แบ่งของใส่ถุง “ห่อให้ดีหน่อย จะได้ไม่เสียระหว่างทาง”
“ป้าหลี่ ฉันกับเจียงเหยียนจะออกไปข้างนอกกันทั้งคู่ กลัวว่าลูกหมูกับไก่จะโดนขโมย ฝากป้าช่วยดูแลพวกมันหน่อยนะคะ”
“ได้สิ!” หลี่หลานรับปากอย่างคล่องแคล่ว “พวกเธอไปแล้ว ฉันจะอุ้มลูกหมูมาที่นี่ แล้วเฝ้าเองเลย!”
หลังเจ็ดโมงเล็กน้อย เจียงหลี่กับเจียงเหยียนก็ขึ้นรถโดยสารไปเขตปลอดภัยด้วยกัน