ชายหนุ่มชุดดำเดินลึกเข้าไปในตรอก ริมทางมีผู้คนทั้งนั่งทั้งนอน บ้างก็ยื่นมือขอทาน บ้างไม่ได้กินข้าวมาหลายวันจนดวงตาเหม่อลอย
เลี้ยวไปเลี้ยวมา ในที่สุดเขาก็เข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง
บ้านชั้นเดียวขนาดราว 80 ตารางเมตร มุมห้องปูด้วยฟูกเก่า ๆ กับผ้าห่ม บนพื้นมีข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันที่ไม่รู้ว่าเก็บมาจากไหนกองพะเนิน...
ในบ้านเบียดเสียดกันอยู่กว่า 30 คน มีทั้งคนแก่ เด็ก ผู้ชายและผู้หญิง แต่ทุกคนดูเหนื่อยล้า
คนที่เป็นหัวหน้าคือผู้หญิงวัยสามสิบกว่า เธอมีตาข้างเดียว ส่วนอีกข้างดูราวกับถูกควักออกไปแล้ว แม้แต่ตาข้างเดียวที่เหลืออยู่ก็ยังปิดสนิท
“พี่หง เฉินเย่กลับมาแล้ว” ใครคนหนึ่งบอก
หญิงสาวลืมตาขึ้น มองผู้มาใหม่แล้วเอ่ยว่า “วันนี้ทุกคนหาแต้มมาได้เท่าไรกันบ้าง ลองรวมดูก่อน”
พอได้ยินเช่นนั้น หลายคนก็พากันก้มหน้า
เพราะพวกเขาหาแต้มไม่ได้เลย
เมื่อไปตลาดแรงงาน บางคนเห็นสภาพร่างกายของพวกเขาแล้วก็คิดว่าไม่เหมาะจะทำงาน บางคนถูกสัตว์กลายพันธุ์กัดนิ้วขาด บางคนดูอ่อนแอเพราะพิษส่งผลต่อร่างกาย ส่วนบางคนก็ขาดสารอาหารอย่างหนักจนผอมแห้งเกินกว่าจะทำงานใช้แรงได้
เฉินเย่หยิบกล่องเหล็กออกจากถุงผ้า พอเปิดออกก็เห็นหมั่นโถว ข้าวหยาบ และมันฝรั่งหั่นแผ่นอยู่ข้างใน
“วันนี้ผมช่วยเจ้าของร้านคนหนึ่งขนของ เขาเลี้ยงข้าวด้วย ผมห่ออาหารทั้งสองมื้อกลับมาแล้ว”
“ยังได้ค่าจ้างมา 70 แต้มด้วย”
ยังมีอีกหลายคนที่หาแต้มมาได้ พวกเขาจึงโอนแต้มให้หญิงสาว
จี้หงรวบรวมแต้มทั้งหมดแล้วนับดู
เมื่อรวมกับ 120 แต้มที่เธอหาได้ด้วยตัวเอง วันนี้คนที่หางานทำได้รวมกันแล้วมีแต้มทั้งหมด 680 แต้ม