เฉินเย่สงสัยว่าตัวเองหูแว่วไปหรือเปล่า
วันละ 300 แต้ม?
ขุดมันฝรั่งเป็นงานยากขนาดนั้นเชียวหรือ? ถึงกับต้องจ่าย 300 แต้มจ้างเขามาทำงานนี้?
เขาคงไม่ได้พักผ่อนมานานเกินไป จนหูมีปัญหาแล้วแน่ ๆ
“ยังยืนงงอะไรอยู่? รีบไปสิ” จี้หงรีบดันเขาทีหนึ่ง
ทุกคนมองเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“เฉินเย่ ยังยืนงงอะไรอยู่? รีบไปสิ! วันละ 300 แต้มเชียวนะ!”
เมื่อเห็นสีหน้าทั้งตกใจทั้งดีใจของทุกคน เฉินเย่ถึงได้สติ!
ไม่ใช่หูแว่ว!
คนคนนี้จะจ่าย 300 แต้มจ้างเขาขุดมันฝรั่งจริง ๆ!
เขารีบยืดตัวตรงแล้วเดินเร็วเข้าไปหา “เถ้าแก่ ผมทำได้! ผมขุดมันฝรั่งได้ ขอแค่หาแต้มได้ จะให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
เจียงหลี่ชี้ไปยังแปลงดินขนาดหนึ่งหมู่ตรงหน้า “ในแปลงนี้ยังมีมันฝรั่งกลายพันธุ์กับมันเทศอีกเยอะ งานของนายคือขุดพวกมันขึ้นมาให้หมด แล้วใส่ภาชนะให้เรียบร้อย ฉันจะเคลียร์พื้นที่ตรงนี้ไว้ปลูกอย่างอื่น”
“อ้อ ถึงจะเป็นพืชกลายพันธุ์ แต่ห้ามขุดจนเสียหาย ต้องรักษาสภาพให้สมบูรณ์ จะเสียหายเล็กน้อยก็พอรับได้ แต่ถ้าเสียหายหนักไม่ได้”
เครื่องรีไซเคิลขยะมีข้อกำหนดในการรับซื้อขยะเหมือนกัน ห้ามมีดินติดและห้ามเสียหายจนเห็นได้ชัด มาตรฐานก็เหมือนกับพืชทั่วไป ถ้าสภาพแย่เกินไป เครื่องรีไซเคิลขยะก็ไม่รับ
เฉินเย่พยักหน้า “ไม่มีปัญหา!”
เขารับจอบเล็กจากมือเจียงหลี่ แล้วเริ่มลงมือทันที
เจียงหลี่บอกว่า “นายทำตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงเที่ยวสุดท้ายของรถบัสที่จะกลับเขตปลอดภัย ระหว่างนั้นพักได้ตามสมควร พอทำเสร็จแล้วฉันจะจ่ายค่าจ้างให้ 300 แต้ม”