ภายในบ้าน น้ำเสียงของหญิงวัยกลางคนแฝงความคาดหวังและยินดี คล้ายรู้ว่าเฉินหมานกับเฉินผีออกไปทำอะไรกันมา
สีหน้าเจียงหลี่หม่นลงเล็กน้อย
หวังชุ่ยลี่เปิดประตูด้วยรอยยิ้มระรื่น แต่พอเห็นเจียงหลี่กับเจียงเหยียน รอยยิ้มก็เลือนหายไปทันที
“พวกคุณ... มาหาฉันทำไมดึกดื่นป่านนี้?”
น้ำเสียงของเธอฟังดูตื่นตระหนก
เจียงหลี่ทำหน้าเย็นชา ดึงเด็กทั้งสามคนมาไว้ตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วพูดสั้น ๆ ว่า “ลูกชายคุณขโมยผักจากแปลงของฉัน ฉันจับได้คาหนังคาเขา”
หวังชุ่ยลี่ได้ยินดังนั้นก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ “อะไรนะ? ขโมยผักเหรอ?”
เธอก้าวออกมาสองสามก้าว กระชากเฉินหมานแล้วเริ่มตีก้นเขา “ตัวก่อเรื่อง! ตัวก่อเรื่อง! ใครใช้ให้พวกแกไปขโมยผัก? ที่บ้านไม่ให้กินหรือไง ถึงได้มือไม้ไม่อยู่สุขแบบนี้?”
เฉินโส่วเย่ สามีของหวังชุ่ยลี่ กับเฉินซิ่วเอ๋อ แม่สามีของเธอ ก็เดินออกมาจากในบ้านเช่นกัน
“เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงเหยียนบอกเฉินโส่วเย่กับเฉินซิ่วเอ๋อว่า “เด็กสามคนบ้านคุณขโมยผักจากแปลงของบ้านผม”
เฉินซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วก็เบ้ปาก “ฉันนึกว่าเป็นเรื่องใหญ่โตอะไร ที่แท้ก็แค่เด็กเด็ดผักไปไม่กี่ต้น ถึงกับมาตามเอาเรื่องกลางดึก ไม่อายบ้างหรือไง...”
“อายเหรอ?” เจียงเหยียนถามอย่างประหลาดใจ “พวกเรามีอะไรให้อาย? คนที่ควรอายน่ะคุณต่างหาก!”
เขาหันไปมองเฉินซิ่วเอ๋อ “แปลงของบ้านผมอยู่ไกลจากพวกคุณตั้งขนาดนี้ ขโมยของบ้านไหนไม่ขโมย ดันมาเลือกบ้านผม!”
“หรือเพราะคราวก่อนคุณเห็นของบนรถโดยสาร เลยให้หลานชายทั้งสามคนมาขโมยของ?”