“ที่นั่นใช่ไหม?”
ทันทีที่หลี่เสียงกับเสี่ยวซู่และคนอื่น ๆ ลงจากรถบัส ก็เห็นรถเข็นขายของฟาร์มของเจียงหลี่ มีคนต่อแถวอยู่ไม่น้อย
คุณอันชี้ไปยังที่นั่น “ใช่แล้ว รีบไป บอกแม่ค้าว่าพวกเธอเป็นคนจากตรอกมืด เธอจะขายให้พวกเธอเอง”
เหล่าผู้เร่ร่อนพากันไปต่อแถวด้านหลังอย่างรวดเร็ว
“ทำไมคนมาเยอะขนาดนี้?”
ผู้คนในเขตเพาะปลูกมองเหล่าผู้ลี้ภัยพลางพูดคุยกันเซ็งแซ่
ซูเสี่ยวเข้ามาดูเรื่องสนุก พอเห็นพวกผู้ลี้ภัยสกปรกมอมแมมและน่าขยะแขยงก็ขมวดคิ้วทันที “ทำไมใครต่อใครถึงวิ่งมาที่เขตเพาะปลูกของเรากันหมด! พวกนั้นเป็นคนพิษทั้งนั้น ถ้าแพร่เชื้อมาถึงพวกเราจะทำยังไง?”
“คนพิษ” เป็นฉายาล้อเลียนที่บางคนใช้เรียกคนจากตรอกมืด เพราะพวกเขาล้วนพิการจากผลกระทบของพิษ บางคนคิดว่าในร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยพิษ จนเนื้อแท้เน่าเฟะไปหมดแล้ว
เมื่อถูกซูเสี่ยวพูดเช่นนั้น ทั้งยังต้องเผชิญกับสายตาแปลก ๆ ของคนรอบข้าง ผู้เร่ร่อนกลุ่มหนึ่งก็พากันก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร
หลินอั้นเหลือบมองซูเสี่ยว “พูดบ้าอะไรของเธอ? พิษกลายพันธุ์ไม่ได้แพร่ทางอากาศสักหน่อย อีกอย่าง เขตเพาะปลูกเป็นของบ้านเธอหรือไง? มีแค่เธอที่มาได้หรือ? มั่นหน้ามาจากไหน?”
พอถูกหลินอั้นตำหนิ ซูเสี่ยวก็หน้าแดงก่ำ
เธอไม่กล้าหาเรื่องหลินอั้น อย่างไรเสียหลินอั้นก็เป็นทหารรักษาชายแดน ตามหลักแล้วถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง
ทหารรักษาชายแดนเป็นกองกำลังระดับสูงสุด หลังจากหลินอั้นถูกยืมตัวมาประจำที่นี่ ระดับตำแหน่งของเธอจึงเท่ากับลู่หมิงเจวี๋ย เพียงแต่เธอทำตัวเอ้อระเหยเหมือนคนว่างงาน ต่างจากลู่หมิงเจวี๋ยที่ตั้งใจทำงานจริงจัง