พวกซูเสี่ยวไม่ได้อะไรติดมือกลับมามากนัก
พืชด้านนอกกลายพันธุ์ไปหมดแล้ว
เรื่องนี้ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
พอมาถึงหน้าเครื่องจักรในฟาร์ม ทุกคนก็เทผักป่าที่เก็บติดมือกลับมาลงเครื่องรีไซเคิลขยะรวดเดียว อย่างน้อยก็ได้เงินมาไม่กี่สิบแต้ม
เสิ่นเฟิงมองโครงสร้างของเครื่องจักร เขาดูไม่ออกว่าผักป่าที่โยนเข้าไปแล้วหายไปไหน จึงลองดันเครื่องแรง ๆ แต่ไม่ขยับ เลยเปลี่ยนไปใช้เท้าเตะ
เสียงดังโครมครามสองครั้ง
เฉินเฟิงมองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ทำอะไรของนาย? ไปเตะของเขาทำไม?”
เสิ่นเฟิงมองซ้ายมองขวา ก่อนเกาหัวแล้วตอบ “ฉันแค่อยากดูว่าเครื่องนี้ทำงานยังไง มันคำนวณน้ำหนักได้ยังไง พวกนายรู้ได้ยังไงว่าน้ำหนักที่คำนวณออกมาถูกต้อง?”
“จะถูกหรือไม่ถูกแล้วนายทำอะไรได้? ของพวกนี้เดิมทีก็ไม่มีใครเอาอยู่แล้ว มีคนรับซื้อก็ดีแค่ไหนแล้ว!”
เสิ่นเฟิงคิดว่าอีกฝ่ายพูดถูก แต่ก็ยังอยากรู้ให้แน่ชัด เขาได้ยินมาว่าข้าวของในฟาร์มแห่งนี้ล้วนมหัศจรรย์ เล่าลือกันไปต่าง ๆ นานา ถึงขั้นมีคนบอกว่ากำแพงฟาร์มสร้างเสร็จในคืนเดียว ฟังดูเกินจริงชะมัด
เสิ่นเฟิงตรวจดูแล้วพบว่าบนเครื่องมีช่องน็อตอยู่หลายจุด จึงหยิบกุญแจที่พกติดตัวออกมาหมุน
“ทำอะไรน่ะ?” คนที่ทนดูไม่ไหวถามขึ้น “ทำไมถึงแกะเครื่องของเขาอีกล่ะ?”
“ฉันไม่ได้แกะ แค่ดูเฉย ๆ...”
ขณะที่กำลังพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลัง
“นายกำลังทำอะไร?”