ตอนจากมา หลิวหงเหมยพึมพำด่าเสียงเบา “ของไร้ยางอาย!”
หลิวซินรุ่ยพลันสีหน้าไม่น่ามอง “เธอด่าใครน่ะ...”
พูดแล้วก็ทำท่าจะตามไป แต่หลี่เฉี่ยวเจินคว้าแขนไว้ “ช่างเถอะ ๆ ซินรุ่ย ปล่อยให้พูดไปเถอะ”
……
อีกด้านหนึ่ง หลิวเว่ยตงขึ้นรถบัสมุ่งหน้าไปยังเขตเพาะปลูก
คนที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในเขตเพาะปลูกประจำ ต้องจ่ายค่าโดยสาร 10 แต้ม
หน้าต่างรถบัสมีตาข่ายลวดเหล็กป้องกันอยู่ หลิวเว่ยตงมองต้นไม้กลายพันธุ์ขนาดใหญ่ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็วด้านนอกผ่านหน้าต่าง ในใจทั้งตื่นเต้นและคาดหวัง!
หวังว่าการเดินทางไปเอาของครั้งนี้จะราบรื่น
เขาเตรียมแต้มไว้ถึง 5,000 แต้ม ซึ่งเป็นเงินเก็บทั้งหมดของครอบครัว
รถวิ่งไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้น
มีหมาป่ากลายพันธุ์ปรากฏตัว ถูกขบวนรถคุ้มกันยิงจัดการไปแล้ว
ผู้โดยสารบนรถบัสได้ยินเสียงปืน แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง เพราะชินกับเรื่องแบบนี้เสียแล้ว
รถบัสค่อย ๆ แล่นเข้าเขตเพาะปลูก หลิวเว่ยตงทำตามที่หลิวชิงบอก ลงจากรถตรงป้ายรถเมล์หมายเลข 13 แต่กลับพบว่ามีรถบัสอีกคันจอดอยู่ริมถนนใกล้ป้าย ผู้คนไม่น้อยกำลังเบียดเสียดกันอยู่ข้างรถและพูดคุยกันจอแจ
“น้องสาว” หลิวเว่ยตงเห็นหลิวชิงก็รีบเดินเข้าไปหา “วันนี้พวกเธอทำอะไรกัน ทำไมคึกคักจัง?”
หลิวชิงอธิบาย “วันนี้ไปขุดมันเทศกับทีมเก็บเกี่ยวของทางการได้ ทุกคนมารวมตัวกันแถวนี้”