ซูเสี่ยวเห็นท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ ของหลี่หลานกับเจียงหลี่ทั้งหมด
จู่ ๆ เธอก็เกิดความกระจ่างขึ้นมา ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้ตอนเข้าไปหาผักป่าในเขา เจียงหลี่ถึงหาเจอทุกครั้ง!
พลังพิเศษสายพฤกษา... ที่แท้ก็ใช้แบบนี้ได้ด้วยหรือ?
พอถึงตาเจียงหลี่เลือกแปลง เธอก็พาเจียงเหยียนเดินไปยังที่ดินสองแปลงที่เล็งไว้แล้ว
ซูเสี่ยวกลับพุ่งผ่านข้างกายเธอไปอย่างรวดเร็ว จองที่ดินตัดหน้าเสียก่อน “ฉันเลือกแปลงนี้!”
เป็นแปลงที่เจียงหลี่หมายตาไว้พอดี
เจียงหลี่ “...”
เจียงเหยียนขมวดคิ้ว “ซูเสี่ยว เธอทำอะไรน่ะ? พี่ฉันเล็งแปลงนี้ก่อนนะ!”
“เธอบอกว่าพี่สาวเธอเล็งก่อนเหรอ? แต่ฉันเป็นคนจองก่อนชัด ๆ!” ซูเสี่ยวพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “พี่เธอก็ไม่ได้พูดสักหน่อยว่าอยากได้แปลงไหน ใครจะไปรู้ล่ะ?”
เจียงเหยียนหน้าเคร่ง
ทำไมคนคนนี้ถึงหน้าด้านได้ขนาดนี้นะ?
แต่ซูเสี่ยววิ่งไปจองก่อนจริง ๆ และกฎก็คือ ใครจองได้ก่อน ที่ดินก็เป็นของคนนั้น
เจียงหลี่จึงจำใจเปลี่ยนไปเลือกแปลงอื่น แม้จะไม่ดีเท่าแปลงของซูเสี่ยว แต่ก็ไม่เลวเหมือนกัน
เมื่อทุกคนประจำที่แล้ว คนจากทีมเก็บเกี่ยวก็ลงแปลงนาไปด้วย ทั่วทุ่งจึงเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังขะมักเขม้นทำงาน
“มันเทศในดินมีเยอะกว่าที่คิดอีก! แป๊บเดียวก็ขุดได้ตั้งหลายหัวแล้ว!”
มีคนเตือนขึ้นว่า “ใบมันเทศก็กินได้เหมือนกันนะ! อย่าลืมเก็บยอดอ่อนมาด้วยล่ะ!”
ทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส บ้างก็เด็ดใบ บ้างก็ขุดมันเทศ ทำงานกันอย่างคึกคัก!
กิจกรรมเก็บเกี่ยวครั้งนี้ทำให้แต่ละครอบครัวเก็บเสบียงไว้กินได้นานเกือบหนึ่งเดือน สำหรับชาวนาที่เพิ่งหว่านเมล็ดพืชและยังรอให้พืชผลเติบโต นี่เป็นความช่วยเหลือที่มาถูกเวลาอย่างแท้จริง!