นมสดที่ดื่มไม่หมดต้องแช่เย็นไว้ เก็บได้ 2-3 วัน เจียงหลี่นำขวดนมที่แบ่งใส่เรียบร้อยไปวางไว้ในตู้แช่เย็น คราวนี้ร้านเล็ก ๆ ของฟาร์มก็มีของขายเพิ่มขึ้นอีกอย่างแล้ว
เจียงหลี่หิ้วนมสดขนาด 1 ลิตรกลับไปที่บ้านพักปลอดภัยสองขวด แล้วยื่นให้เจียงเหยียน “นี่เป็นนมที่เพิ่งรีด ต้องต้มก่อนดื่มนะ ส่วนที่เหลือฉันเอาไปไว้ในร้านเล็ก ๆ แล้ว ตั้งแต่วันนี้เราขายนมได้แล้ว”
เจียงเหยียนรับนมไป สีหน้าชื่นมื่น
“ดีจริง ๆ ตอนนี้เราก็ผลิตนมกินเองได้แล้ว”
เจียงหลี่กล่าว “ต้องขอบคุณแม่วัวตัวนั้นเลย ต่อไปเราต้องดูแลมันให้ดี ให้อาหารดี ๆ มันจะได้ให้นมเยอะ ๆ”
เจียงเหยียนหยิบหม้อใบหนึ่งออกมาต้มนม ระหว่างต้มก็ใช้ช้อนคนไปด้วย นมที่เพิ่งรีดมามีกลิ่นหอมมันเข้มข้น พอต้มเสร็จ ด้านบนก็จับตัวเป็นแผ่นนมหนา ๆ มองแล้วชวนให้รู้สึกว่าน่าจะอร่อยมาก
แต่ละคนกินคนละชามใหญ่ คู่กับหมั่นโถวฟักทอง กัดหมั่นโถวหนึ่งคำ จิบนมร้อนหนึ่งอึก
พอกินอิ่ม เจียงหลี่ก็รื้อของกองใหญ่จากกล่องรางวัลเสบียงออกมา มีทั้งถุงเท้าของเฉียวอู้ เมล็ดพันธุ์ และหมอนรูปผักกาดขาว
ฉากคุ้นตาเกิดขึ้นอีกครั้ง เจียงหลี่ยังคงหยิบของกองหนึ่งออกมาให้เฉียวอู้
“นี่คือรางวัลของเธอ”
เฉียวอู้อึ้งไปอีกครั้ง “ทำไมให้รางวัลฉันทุกวันเลยล่ะ?”
เจียงหลี่ “……”
หลินอั้นมองหมอนรูปผักกาดขาวด้วยความอิจฉา “หมอนนี่ดูดีจัง ฉันก็อยากได้เหมือนกัน”
เฉียวอู้นึกถึงรางวัลมากมายที่ตัวเองได้รับเมื่อวาน ส่วนหลินอั้นกลับไม่ได้อะไรเลย จึงพูดว่า “เธอชอบหมอนผักกาดขาวนี่เหรอ งั้นเอาไปเลย ฉันเอาถุงเท้าก็พอ ดูแล้วน่าจะใส่สบายดี”