เด็กกลุ่มหนึ่งสะพายถุงผ้าเก่า ๆ เปิดประตูตรอกมืด แล้วทยอยวิ่งกลับบ้าน
ในถุงผ้าของแต่ละคนมีข้าวสารหนักอึ้งที่แลกมาจากมันฝรั่ง
“เร็วเข้า เอาข้าวออกมาดูซิว่าแลกมาได้ทั้งหมดเท่าไร”
เด็ก ๆ ในบ้านเห็นเสี่ยวซู่กับพวกกลับมา ก็พากันล้อมเข้ามาด้วยสายตาเฝ้ารอ
“พี่เสี่ยวซู่ ผมมีข้าว 8.8 จิน!”
“ของฉันมีตั้ง 9 จินกว่า!”
เสี่ยวซู่รวบข้าวทั้งหมดมากองรวมกัน ได้ทั้งหมด 33.2 จิน
วันนี้พวกเขาใช้ 600 แต้มซื้อมันฝรั่ง จากนั้นนำมันฝรั่งที่ซื้อจากเขตเพาะปลูกไปแลกเป็นข้าว สุดท้ายก็ได้ข้าวมามากขนาดนี้!
“พระเจ้า! ถ้าซื้อข้าวพวกนี้ต้องใช้ตั้ง 1,600 แต้มกว่าเลยนะ!”
เด็ก ๆ ในบ้านตาเป็นประกาย พวกเขาไม่เคยเห็นข้าวมากมายขนาดนี้มาก่อน
“ดีจัง กินได้นานเลย!”
พวกเขายังเป็นเด็ก วันหนึ่งกินข้าวแค่ครึ่งจินก็อิ่มแล้ว แต่ทุกวันพวกเขากลับไม่เคยได้กินจนอิ่ม กินแค่มื้อเดียวก็พอ ส่วนอีกสองมื้อดื่มน้ำข้าวประทังชีวิต
“ข้าวเยอะขนาดนี้ น่าจะกินได้สักอาทิตย์ใช่ไหม?”
“อืม ถ้ากินประหยัดหน่อยก็น่าจะพออาทิตย์หนึ่ง”
เสี่ยวซู่บอกว่า “คืนนี้กินข้าวสวยกัน! ทุกคนได้กินคนละชาม!”
เด็ก ๆ พากันโห่ร้องดีใจทันที “เยี่ยมเลย! พอกินอิ่มแล้ว ผมจะไปเก็บขยะให้ได้มากกว่าเดิม!”
ถึงอย่างไรเด็กอายุห้าหกขวบ นอกจากเก็บขยะแล้วจะทำอะไรได้อีก?
เสี่ยวซู่พาเด็กสองสามคนลงมือทำงาน ล้างข้าว เทข้าวลงหม้อ เติมฟืน แล้วหุงจนสุก
พอกลิ่นหอมของข้าวสวยลอยมา ทุกคนก็ถือชามบิ่นสกปรกของตัวเองเข้ามาล้อมวง