หลี่เทียนเหลยเก็บแผงของตัวเองไปส่วนหนึ่ง ขยับร่มคันใหญ่ แล้วหันไปพูดกับหลิวชิงและลูกชายว่า
“ไปขายใต้ร่มฉันเถอะ ฉันช่วยพวกเธอด้วย”
หลิวชิงขอบคุณหลี่เทียนเหลย ก่อนพาเว่ยโจวเข้าไปหลบใต้ร่ม
เมื่อไม่ต้องโดนฝน ความรู้สึกก็ดีขึ้นมาก
หลี่เทียนเหลยมองสำรวจรอบด้านพลางพูดว่า “วันนี้คนทั้งเขตปลอดภัยแทบคลุ้มคลั่งกันหมด ทุกคนแย่งกันกักตุนเสบียง พวกเธอมาขายของกินในที่แบบนี้ อันตรายมาก”
คนที่บ้านไม่มีอาหาร ย่อมทำได้ทุกอย่าง
ก่อนหน้านี้มีข่าวจากฐานที่มั่นรายงานว่า ชายคนหนึ่งบุกเข้าไปในสถานีแจกจ่ายเสบียง แล้วใช้มีดแทงเจ้าหน้าที่ข้างในจนตาย เพียงเพื่อแย่งอาหาร
แม้แต่สถานีเสบียงของทางการยังกล้าปล้น นับประสาอะไรกับแผงข้างทาง
“ขอบคุณนะ พี่หลี่”
หลายวันมานี้หลี่เทียนเหลยช่วยเหลือเธอกับลูกมากเหลือเกิน
……
“เถ้าแก่! เอาเหมือนเมื่อวาน มันฝรั่งตุ๋นซีอิ๊ว 5 ที่!”
ทหารลาดตระเวนกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน
พอเจ้าของร้านอาหารเห็นก็รีบตอบทันที “ได้เลยครับ เดี๋ยวทำให้!”
หลังเชิญทหารลาดตระเวนกลุ่มนี้ให้นั่งแล้ว เจ้าของร้านก็ถามหยั่งเชิงว่า
“พี่ ๆ ครับ วันนี้ผมเห็นคนมากมายแย่งกันกักตุนเสบียง พอจะรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ฐานที่มั่นของเราจะเกิดทุพภิกขภัยเหมือนเมื่อ 3 ปีก่อนหรือเปล่า?”
“ไม่ต้องห่วง” ทหารลาดตระเวนคนหนึ่งโบกมือ “คลังเสบียงของฐานที่มั่นกักตุนอาหารไว้แล้ว พอให้ทุกคนผ่านช่วงฝนแดงครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัย พรุ่งนี้สถานีเสบียงจะนำอาหารออกมาวางขายตามปกติ ราคาไม่ขึ้นด้วย”