ได้ยินเช่นนั้น หลิวเว่ยจวินก็เบิกตากว้าง ถามหลิวชิงอย่างร้อนรน
“น้องสาว เธอได้ของมาจริง ๆ เหรอ? มันฝรั่งที่ราคา 50 แต้มต่อครึ่งกิโลน่ะ?”
หลิวชิงพยักหน้า “อืม”
“เมื่อวานพี่ใหญ่บอกฉันว่าเขาก็อยากรับของเหมือนกัน วันนี้ฉันเลยตั้งใจมาคุยเรื่องนี้กับพี่ใหญ่ คนที่ให้ฉันรับของตกลงแล้ว”
พอหลิวเว่ยจวินได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที!
เขามองหลิวชิงอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอหมายความว่าจะทำธุรกิจนี้กับพี่ใหญ่เหรอ?”
หลิวชิงพยักหน้า
หลิวเว่ยจวินหน้าดำคร่ำเครียด “แล้วฉันล่ะ?”
หลิวชิงมาคุยธุรกิจกับหลิวเว่ยจวินแท้ ๆ ธุรกิจดี ๆ แบบนี้ เธอกลับจะทำกับหลิวเว่ยตง! แล้วเขาล่ะ?
หลิวชิงพูดว่า “พี่รอง ครั้งก่อนที่ฉันมาหาพี่ พี่ไม่ได้บอกเองเหรอว่าไม่ทำธุรกิจนี้?”
“ก็เพราะฉันไม่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงน่ะสิ” หลิวเว่ยจวินรีบเถียง “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่ได้หลอก?”
หลิวหงเหมยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ร้อนใจเช่นกัน!
“หลิวชิง เธอก็รู้ว่าพี่รองอยากทำธุรกิจหาแต้ม โอกาสดี ๆ แบบนี้ทำไมถึงยกให้เว่ยตงล่ะ? เธอควรให้พี่รองทำธุรกิจกับเธอสิ!”
หลิวชิงตอบว่า “แต่ฉันรับปากพี่ใหญ่ไปแล้วว่าจะทำธุรกิจนี้กับเขา”
ได้ยินเช่นนั้น หลิวเว่ยจวินก็จ้องหลิวเว่ยตงตาเขม็งด้วยแววตาลุกเป็นไฟ “เว่ยตง นายหมายความว่ายังไง?”
“นายแอบไปตกลงกับน้องสาวลับหลังฉัน นี่มันชัด ๆ ว่านายแย่งธุรกิจฉัน! ทำไมถึงมาแย่งลูกค้าฉันแบบนี้?”
หลิวเว่ยตงเห็นหลิวชิงตั้งแผงขายของอยู่ที่ถนนตลาดนัดแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่รีบมาบอกเขา กลับไปตัดหน้าเสียได้ แบบนี้ไม่เห็นแก่กันเลย!
หลิวเว่ยตงชะงักเมื่อได้ยิน
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก
แค่เห็นหลิวชิงตั้งแผงขายของอยู่ แล้วตัวเองก็อยากหาเงิน เลยพูดกับหลิวชิงไปเท่านั้น