หลินอั้น: “ต่อไปฉันก็จะออกไปเก็บขยะนอกเขตเพาะปลูกเหมือนกัน พอเก็บขยะในเขตเพาะปลูกหมดแล้ว คนพวกนั้นก็จำเป็นต้องไปหาขยะในที่ที่ไกลออกไป สำหรับพวกเขา การไปไกล ๆ อันตรายเกินไป แต่พวกเราร่างกายแข็งแรง ไปที่ไกล ๆ ได้”
ลู่หมิงเจวี๋ยพยักหน้า
เขาเอ่ยขึ้นด้วยว่า “ผมสั่งชาน้ำแข็งองุ่นจากเจียงหลี่ไว้ด้วย คนละแก้ว”
หลินอั้นเบิกตากว้าง “ชาน้ำแข็งองุ่นเหรอ?”
ทำไมเธอไม่รู้เรื่องเลย?
“พี่สาวของเจียงหลี่เป็นคนทำ” ลู่หมิงเจวี๋ยบอก “เมื่อเช้าคุณไปเขตปลอดภัยตั้งแต่เช้าตรู่ เดี๋ยวไปดูที่ฟาร์มก็รู้เอง”
พอพูดถึงพี่สาวของเจียงหลี่ ลู่หมิงเจวี๋ยก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“ผมรู้สึกว่าพี่สาวของเจียงหลี่ดูคุ้นหน้ามาก เหมือนเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน”
หลินอั้นว่า “ก็อยู่ฐานเดียวกันนี่ คุณเคยเจอเธอก็ไม่เห็นแปลก อีกอย่างพี่สาวของเจียงหลี่สวยมากอยู่แล้ว จะไม่ให้คนจำได้ยังยากเลย”
“ไม่ใช่ ผมเหมือนเคยเห็นเธอในรูปถ่าย”
“รูปถ่าย?” หลินอั้นถามอย่างงุนงง “รูปอะไร?”
ลู่หมิงเจวี๋ยเองก็นึกไม่ออก จำได้เลือนรางเพียงว่าเคยเห็นใบหน้าของเจียงถังในรูปถ่ายของใครบางคน และภาพนั้นก็ทิ้งความประทับใจไว้จริง ๆ แต่จำไม่ได้ว่าเห็นในรูปของใคร หรือฉากตอนนั้นเป็นอย่างไร
หลินอั้นมองเขาอย่างคลางแคลง “คุณคงไม่ได้ชอบเธอหรอกนะ?”
ลู่หมิงเจวี๋ยได้ยินดังนั้น สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที “ผมไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย! ผมแค่เคยเห็นรูปเธอจริง ๆ”
ถึงพี่สาวของเจียงหลี่จะสวยมากก็เถอะ แต่เขาคงไม่ถึงกับตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นหรอกมั้ง? เขาเป็นคนตื้นเขินขนาดนั้นหรือไง?