คำพูดของลู่หมิงเจวี๋ยทำให้เกิดเสียงฮือฮาไม่น้อยในหมู่ผู้คน
สายตานับไม่ถ้วนหันมามองเจียงหลี่
“เสี่ยวหลี่ เธอปลุกพลังพิเศษได้จริง ๆ เหรอ?”
โอกาสมีแค่หนึ่งในแสนเชียวนะ!
คนเราจะโชคดีขนาดนี้ได้ยังไง!
“เจียงหลี่ เธอได้รับเงินช่วยเหลือหนึ่งล้านแต้มมาหรือเปล่า?”
“พลังพิเศษสายพฤกษาคืออะไรเหรอ?”
“……”
ทุกคนต่างพูดคุยกันเซ็งแซ่ เต็มไปด้วยความสงสัย
ถึงอย่างไร ตอนนี้ทั้งฐานที่มั่นก็มีคนปลุกพลังพิเศษได้เพียงไม่กี่คน ใครจะคิดว่าหนึ่งในนั้นจะอยู่ในเขตเพาะปลูกของพวกเขา ชวนให้รู้สึกเหมือนมีบุคคลสำคัญอยู่ใกล้ตัว
ในเมื่ออยู่เขตเพาะปลูกเดียวกัน เจียงหลี่ย่อมไม่อาจเงียบสนิทได้ เธอจึงเลือกตอบคำถามไปสองสามข้อ
“ฉันไม่ได้รับหนึ่งล้าน ได้มาแค่หนึ่งแสนแต้ม”
“พลังพิเศษสายพฤกษาช่วยหล่อเลี้ยงพืชได้ ของที่ปลูกในแปลงฉันเลยโตเร็วมาก”
คำพูดนี้ยังถือเป็นการปูทางให้พืชผลในแปลงของเธอโผล่พรวดขึ้นมาในชั่วข้ามคืนด้วย
ทุกคนฟังแล้วอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว “มีข้อดีแบบนี้ด้วยเหรอ! ทำให้พืชโตเร็วขึ้นได้ด้วย แบบนี้ก็เก็บเกี่ยวได้เร็วขึ้นน่ะสิ?”
ซูเสี่ยวมองเจียงหลี่อย่างไม่อยากเชื่อว่าอีกฝ่ายปลุกพลังพิเศษได้ แถมยังเป็นพลังสายพฤกษาที่มีเพียงคนเดียว เธอกำมือแน่น ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องดี ๆ ถึงตกเป็นของเจียงหลี่อยู่เรื่อย
“ในเมื่อเธอปลุกพลังพิเศษได้ แล้วมาทำอะไรอยู่ในเขตเพาะปลูก? ฐานที่มั่นไม่ได้จัดงานให้เธอหรือไง?” ซูเสี่ยวถามเสียงเย็น
เธออยากให้เจียงหลี่หายไปจากสายตาให้เร็วที่สุด จะได้ไม่ต้องเห็นแล้วหงุดหงิด!
เจียงหลี่ตอบว่า “ฉันไม่ได้รับงานที่ฐานที่มั่นจัดให้”
สิ้นคำ ทุกคนต่างประหลาดใจและไม่เข้าใจ
แต่ซูเสี่ยวกลับโกรธจนหน้าเสีย “ทำไมเธอถึงไม่รับงานที่ฐานที่มั่นจัดให้?”