“เฉินจี้ฉี คุณเอาเรื่องที่ฉันขายตุ๊กตาไปบอกชิวเหมยยังไม่พอ ตอนนี้ยังจะให้ฉันสอนเธอขายอีกหรือ? ฉันมีหน้าที่ต้องทำแบบนั้นด้วยหรือไง?”
เฉินจี้ฉีขมวดคิ้ว “มันก็ไม่ใช่ความลับสักหน่อย บอกเธอแล้วจะเป็นอะไรไป? ของแบบนี้ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวที่ทำได้ ทำไมถึงขี้เหนียวขนาดนี้?”
คำพูดคุ้นหูดังขึ้นอีกครั้ง แววตาของเจียงถังหม่นลง “เฉินจี้ฉี ฉันขี้เกียจเถียงกับคุณ เราหย่ากันแล้ว ฉันก็ไม่มีหน้าที่ต้องทะเลาะกับคุณ”
เฉินจี้ฉีพูดเกลี้ยกล่อม “เจียงถัง ฟังผมนะ เห็นแก่หน้าผม ช่วยสอนชิวเหมยดี ๆ บอกเธอว่าตุ๊กตาของคุณทำยังไง แล้วขายออกไปได้ยังไง ต่อไปชิวเหมยก็จะขอบคุณคุณเอง”
“เห็นแก่หน้าคุณงั้นเหรอ? เฉินจี้ฉี ทำไมฉันต้องเห็นแก่หน้าคุณด้วย?”
เฉินจี้ฉีพูดว่า “ยังไงผมก็เป็นหมอ ต่อไปถ้าคุณเจ็บป่วยต้องกินยา ก็มาหาผมได้ ถูกกว่าการไปโรงพยาบาลของทางการ”
เจียงถังปฏิเสธทันที “ไม่ต้อง ฉันไม่จำเป็นต้องใช้”
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเฉินจี้ฉีก็มืดครึ้ม “เจียงถัง ทำไมคุณถึงไม่มีน้ำใจเอื้อเฟื้อคนอื่นเลย? ตอนนี้ชิวเหมยไม่มีรายได้ คุณทนเห็นเธออดตายแบบนี้ได้หรือไง?”
เจียงถังตอบว่า “ฉันมีอะไรต้องทนไม่ได้ด้วย? เธอเป็นผู้หญิงของคุณ ไม่ใช่ผู้หญิงของฉัน”
พูดจบเจียงถังก็กดวางสาย
เฉินจี้ฉีโกรธมาก
ไม่คิดเลยว่าเจียงถังจะไร้เยื่อใยขนาดนี้ ไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย
【รายจ่าย:】
【ข้าวสารขัดขาว 25 กิโลกรัม — 4,000 แต้ม】
【แป้งสาลีขาว 10 กิโลกรัม — 1,600 แต้ม】
【เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู — 400 แต้ม】
【เครื่องปั่นแยกกาก (ใหม่เอี่ยม) — 300 แต้ม】