“พี่ใหญ่ พี่รองเก่งมากเลยนะ! เธอไม่ได้อ่อนแออย่างที่พี่คิดสักหน่อย!”
จากนั้นเจียงเหยียนก็เริ่มเล่าไม่หยุด บอกเจียงถังถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตลอดหลายวันที่ผ่านมาอย่างละเอียดราวกับรู้ทุกซอกทุกมุม
ยิ่งฟัง สีหน้าของเจียงถังก็ยิ่งหลากหลายขึ้นเรื่อย ๆ และยิ่งฟังก็ยิ่ง...รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
โดยเฉพาะตอนที่เจียงเหยียนบอกว่าเจียงหลี่ฆ่าหมาป่ากลายพันธุ์ไปถึง 7 ตัวด้วยตัวคนเดียว เจียงถังก็อดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองทะลุมิติมาแล้วหรือเปล่า
“เดี๋ยวก่อน”
เจียงถังก้มหน้า นวดขมับตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “ฉันคงไม่ได้ตกลงมาตายแล้ว...”
“ที่นี่เป็นโลกคู่ขนานงั้นเหรอ? ถึงเสี่ยวหลี่จะยังเป็นน้องสาวของฉัน แต่เสี่ยวหลี่ในโลกนี้ไม่เหมือนกับโลกก่อน...”
เจียงเหยียนชะงักไป
“พี่ใหญ่พูดอะไรน่ะ?”
“ฉันต่างหากที่อยากถามว่าเธอพูดอะไร?!”
เจียงถังขมวดคิ้วเรียว “ฉันเห็นเสี่ยวหลี่โตมากับตา แล้วจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นคนแบบไหน? ฆ่าหมาป่ากลายพันธุ์ 7 ตัวด้วยมือเปล่าเนี่ยนะ เสี่ยวหลี่ทำเรื่องแบบนั้นได้เหรอ? เธอว่ามันสมเหตุสมผลไหม?”
เจียงเหยียนเกาหัว
ฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยสมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน?
แต่จะไปสนใจทำไมล่ะ? พี่รองเท่ก็พอแล้ว!
“แค่ก ๆ” เจียงหลี่กระแอมเบา ๆ สองครั้ง
พยาบาลมาถึงเพื่อเปลี่ยนยาให้เจียงถัง
“พยาบาลครับ พี่สาวผมอาการเป็นยังไงบ้างครับ? เมื่อไหร่ถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้?”
“ยังเร็วไปค่ะ อย่างน้อยต้องอยู่สังเกตอาการอีก 1 วัน ถ้าไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้”
ได้ยินดังนั้น เจียงเหยียนก็หันไปหาเจียงหลี่ “พี่ วันนี้พวกเราต้องอยู่ในเขตปลอดภัยเพื่อดูแลพี่ใหญ่ใช่ไหม?”
เจียงหลี่พยักหน้า “เดี๋ยวไปเปิดห้องที่โรงแรม วันนี้พักในเขตปลอดภัยสักคืน”