เก้าโมงเช้าวันถัดมา เจียงหลี่ถึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา
อาการของเธอดีขึ้นมากเมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งถูกส่งมา ดูเหมือนได้ชาร์จพลังจนเต็มอีกครั้ง เพียงแต่ใบหน้ายังซีดอยู่บ้าง
พอเห็นเธอฟื้น เจียงเหยียนก็รีบถามว่า “พี่ เป็นอะไรไป ทำไมจู่ ๆ ถึงหมดสติล่ะ?”
เจียงหลี่ตอบ “ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”
ความทรงจำของเธอยังค้างอยู่ตรงภาพที่สะบัดก้อนพลังพิเศษออกจากปลายนิ้ว แล้วมันระเบิดกลายเป็นดอกไม้ไฟ—
“จริงสิพี่ รู้ไหมว่ามะเขือยาวของพี่โตเต็มที่แล้ว”
ตอนพูด เจียงเหยียนลดเสียงลง กลัวว่าจะมีใครได้ยิน
“อะไรนะ?”
เจียงหลี่ประหลาดใจ “โตเต็มที่จริงเหรอ?”
นั่นหมายความว่าพลังพิเศษของเธอใช้ได้ผลน่ะสิ?
เจียงเหยียนยังคงพูดเสียงเบา “มะเขือยาวทั้ง 100 ต้นของพี่โตหมดแล้ว แถมติดลูกตั้งหลายลูก”
“พี่ว่า ทำไมมะเขือยาวของพี่ถึงโตเต็มที่ได้ในพริบตาล่ะ?”
เจียงเหยียนคิดเรื่องนี้มาตลอดทั้งวันก็ยังไม่เข้าใจ
ในเมื่อคิดไม่ออกก็เลิกคิด อย่างไรก็เป็นเรื่องดีแล้ว
เจียงเหยียนไม่ลืมโทรหาเจียงถัง
“พี่ใหญ่ พี่รองฟื้นแล้ว หมอบอกว่าแค่ขาดสารอาหาร ให้น้ำตาลกลูโคสแล้วก็หาย”
“ทำไมถึงขาดสารอาหารล่ะ?” เจียงถังถามอย่างกังวล “พวกเธออยู่ข้างนอกไม่ได้กินข้าวดี ๆ กันหรือไง?”
“กินดีสิ พี่รองกินหมั่นโถวไปตั้งแปดลูกตอนเช้า!”
“แล้วทำไมยังขาดสารอาหารอีก หรือกินแต่หมั่นโถวจนสารอาหารไม่สมดุล? ก่อนหน้านี้เธอบอกฉันว่ากินผักหมดแล้ว หรือเพราะไม่ได้กินผักกัน? พวกเธอซื้อผักสักสองชั่งไปเพิ่มวิตามินหน่อยเถอะ”