“ฉันคิดว่าพอออกมาทำไร่ เว่ยต้าห่ายก็น่าจะช่วยออกแรงได้บ้าง อย่างน้อยก็สักนิด แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะไม่ทำอะไรเลยวัน ๆ นอกจากกินกับนอน ไม่ลงไปทำงานในไร่ด้วย แถมยังกินมากกว่าคนอื่นตั้งสองเท่า! เด็ก ๆ ยังแทบไม่ได้กินข้าวสักกี่คำ แต่เขากลับกินข้าวหมดคนเดียว”
“ฉันบอกเขาแล้วว่าของในไร่ยังไม่โต ต้องประหยัดเสบียงไว้กิน เขาก็ไม่ฟัง บอกว่าต้องกินให้อิ่ม! เขากินอิ่มทุกวัน ส่วนฉันกับลูกสองคนกลับไม่มีอะไรกิน เสบียงที่เก็บไว้หมดเกลี้ยงในไม่กี่วัน...”
หลิวชิงเช็ดน้ำตาอย่างแรง “ฉันให้เขาออกไปหาผักป่ากับพวกในกลุ่ม เขาก็ไม่ไป บอกว่าในป่าอันตราย เข้าไปก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง”
หลี่หลานฟังแล้วกัดฟันแน่นจนแทบแหลก
“ผู้ชายแบบนี้ มีชีวิตอยู่ก็มีแต่ทำร้ายคนอื่น!”
เธอให้เย่ถงกลับบ้านไปเอาหมั่นโถวมาให้เว่ยโจว
“ข้าวเพิ่งลงนา เสบียงที่บ้านก็มีไม่มาก เอาไปประทังหิวก่อน อย่ากินผลไม้กลายพันธุ์พวกนี้เลย”
หลี่หลานถอนหายใจ
เธอมีความสามารถจำกัด ช่วยได้ไม่มาก เสบียงที่บ้านตัวเองก็ยังไม่พอกิน
“ขอบคุณครับ ป้าหลี่!”
เว่ยโจวถือหมั่นโถวแล้ววิ่งกลับบ้านสุดชีวิต ตั้งใจจะเอาไปให้น้องชายประทังหิว
หลิวชิงก็ร้องไห้ขอบคุณเช่นกัน
หลี่หลานปลอบหลิวชิงอยู่สองสามคำ ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไป
เว่ยโจวกลับถึงบ้าน พอก้าวเข้าประตูก็เห็นเว่ยต้าห่ายนั่งอยู่ในห้อง
เว่ยต้าห่ายหิวมาพักใหญ่แล้ว พอเห็นเว่ยโจวเข้ามา ก็เอามือซ่อนไว้ข้างหลัง ลับ ๆ ล่อ ๆ พลันตวาดเสียงเข้มว่า
“ซ่อนอะไรไว้? เอาออกมา!”