“แม่ แม่ป่วยหรือเปล่า?” เว่ยโจวได้ยินเสียงจึงวิ่งออกมาจากห้องด้านใน มองแม่ด้วยความเป็นห่วง
หลิวชิงโบกมือ “ไม่เป็นไร โจวโจว แม่ไม่เป็นไร”
เธอหันไปพูดกับเว่ยต้าห่ายต่อ “ถ้าไปเพิ่มอีกคน ก็เก็บมันเทศได้เพิ่มอีก 20 ชั่ง คุณไม่อยากได้มันเทศเพิ่มอีก 20 ชั่งหรือไง?”
เว่ยต้าห่ายลังเลอยู่บ้าง แต่เขาไม่อยากไป
“ฉันไม่ไป! อยากไปก็ไปคนเดียวสิ! ยังไงมันเทศ 20 ชั่งก็พอกินแล้ว! อีกอย่าง คุณไม่ได้หางานขนของในเขตปลอดภัยได้แล้วหรือไง? บ้านเราคงไม่ขาดเสบียงหรอก”
พูดจบก็วิ่งกลับเข้าห้องด้านใน ปิดประตูดังปัง
เว่ยโจวมองตามแผ่นหลังของเว่ยต้าห่ายอย่างผิดหวัง
ทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้นะ?
ถ้าเว่ยต้าห่ายไปด้วย ก็คงแบ่งมันเทศได้เพิ่มอีกตั้งเยอะ! เสบียงพวกนี้ทำให้ทั้งครอบครัวอิ่มท้องได้
“แม่ ผมไปแทนพ่อได้ไหม?” เว่ยโจวถาม
ในเมื่อเว่ยต้าห่ายไม่ไป เขาก็จะไป เขาอยากไปขุดมันเทศ
“ไม่ได้หรอก โจวโจว ลูกยังเด็ก อายุไม่ถึง 18 ปี ไปไม่ได้”
เว่ยโจวผิดหวังเล็กน้อย
เขาอยากโตเร็ว ๆ จะได้แบกรับหน้าที่และดูแลแม่
เว่ยโจวไม่ยอมแพ้ เดินไปทุบประตูห้อง “เว่ยต้าห่าย ออกมานะ! พรุ่งนี้ไปกับแม่ด้วย! แม่ป่วย ต้องมีคนดูแล ถ้าไปด้วยก็ช่วยดูแลแม่ได้ แถมยังเก็บมันเทศได้เพิ่มอีก!”
เว่ยต้าห่ายตะโกนกลับมาจากในห้อง “ไอ้เด็กเหลือขอ! ฉันเป็นพ่อแกนะ! ใครสั่งให้เรียกชื่อฉัน?”
เว่ยโจวคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเปลี่ยนคำเรียก “พ่อ แล้วพ่อจะไปไหม?”
เว่ยต้าห่ายตอบ “ไม่ไป!”
เว่ยโจวกำหมัดแน่นด้วยความโมโห “งั้นพ่อก็ไม่ใช่พ่อผม! ผมไม่อยากมีพ่อแบบนี้!”