เจียงหลี่คว้าปลาครูเชียน โยนลงถังน้ำ ก่อนหยิบคันเบ็ดเหวี่ยงสายลงแม่น้ำเป็นครั้งที่สอง
รอ…
รอ…
รอไปเรื่อย ๆ…
เร่งความเร็วเป็นสามเท่า…
ทุ่นลอยส่งสัญญาณอีกครั้ง
ปลาครูเชียน ตัวเล็ก! หนัก 5 เหลี่ยง!
คันที่สาม
เร่งความเร็ว
ปลาคาร์ปหญ้า หนัก 1 ชั่ง!
เหยื่อนี่มันสุดยอดจริง ๆ เจียงหลี่พบว่ามันช่วยขับไล่ปลากลายพันธุ์ได้ ปลาที่มาติดเบ็ดแทบทั้งหมดเป็นปลาที่กินได้
ไม่นาน ในถังของเจียงหลี่ก็มีปลาห้าตัวเบียดกันอยู่ ทั้งเล็กทั้งใหญ่ รวมแล้วหนักกว่า 7 ชั่ง!
เก็บเกี่ยวได้งาม!
เจียงหลี่หิ้วถังเตรียมกลับ แต่กลับพบซูเสี่ยวกำลังถือถังใบใหญ่มาสองใบเพื่อมาตักน้ำ
ซูเสี่ยวเหลือบมองของในถังเจียงหลี่ แล้วเบิกตาค้างทันที!
“เธอไปเอาปลามาจากไหน?”
เธอมองปลาเต็มถังของเจียงหลี่อย่างไม่อยากเชื่อ ตัวที่ใหญ่ที่สุดหนักตั้ง 2 ชั่ง! แค่ตัวเดียวก็พอให้ครอบครัวสามคนกินได้หนึ่งมื้อแล้ว!
ซูเสี่ยวไม่ได้กินปลามาเกือบปี กลืนน้ำลายลงคอ “เธอตกปลาได้ยังไง? ในแม่น้ำนี้ไม่ใช่มีแต่ปลากลายพันธุ์หรือ?”
“ใครบอกว่ามีแต่ปลากลายพันธุ์? ปกติก็มีโอกาสอยู่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์ที่จะได้ปลาธรรมดาไม่ใช่หรือ?” เจียงหลี่ตอบ
ซูเสี่ยวแย้ง “แต่โอกาสมันต่ำมากนะ แถมปลาธรรมดาก็ไม่กินเบ็ดด้วย!”
พอถึงเวลาเตรียมอาหาร คนที่มาตักน้ำริมแม่น้ำก็เริ่มมากขึ้น ผู้คนที่เดินผ่านต่างเห็นปลาในถังของเจียงหลี่และพากันอิจฉา
“ดูท่าคืนนี้พี่น้องตระกูลเจียงจะได้กินมื้อพิเศษแล้ว!”
“ตัวใหญ่จัง ต้องสดอร่อยมากแน่ ๆ!”
“พรุ่งนี้ฉันก็จะมาลองบ้าง จะตกปลาเอาไปเพิ่มมื้ออาหารเหมือนกัน!”
“…”
พอเห็นสิ่งที่เจียงหลี่ตกได้ ทุกคนต่างก็เริ่มใจเต้นอยากลอง