หลิวชิงสบตากับแววรังเกียจของพี่รองและพี่สะใภ้รอง ก่อนเม้มริมฝีปาก
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับหลิวเว่ยจวินว่า
“พี่รอง ถ้าพี่ไม่เชื่อฉันจริง ๆ ก็ไปเอาของด้วยกันได้ แต้มไม่ต้องผ่านมือฉัน พี่เห็นกับตาตัวเอง แบบนี้คงไม่ใช่เรื่องโกหกแล้ว”
หลิวเว่ยจวินได้ยินดังนั้นก็ยิ้มเยาะ “หลิวชิง พูดกันตามตรงนะ ราคาส่งกิโลกรัมละ 50 แต้ม ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว”
เขาพูดตรง ๆ ว่า “ฉันถามพวกคนในตลาดผักมาแล้ว พวกเขารับมันฝรั่งจากฟาร์มตงหยาง ราคาต่ำสุดก็ยังตั้ง 55 แต้มต่อกิโลกรัม!”
“ฟาร์มอื่นอีกหลายแห่งก็ขายกันราว ๆ 55 แต้มต่อกิโลกรัมทั้งนั้น ไม่มีทางให้เธอรับของในราคา 50 แต้มได้หรอก!”
ไม่ต้องคิดเลย ยังไงก็ต้องเป็นเรื่องหลอกลวงแน่!
เขาไม่รู้ว่าหลิวชิงไปได้ยินข่าวนี้มาจากไหน
ถ้ามีช่องทางแบบนั้นจริง พวกพ่อค้าแม่ค้าคงแย่งกันจนบ้าคลั่งไปแล้ว จะเหลือโอกาสมาถึงพวกเขาได้ยังไง?
ช่วงก่อนหน้านี้เขาไปตลาดผักเพื่อสืบหาช่องทางต่าง ๆ อย่างสุดความสามารถ ไม่นานมานี้ยังเจอชายหนุ่มคนหนึ่ง เห็นอีกฝ่ายแบกผักเข้าไปส่งตั้งมากมาย ก็คิดว่าคงมีช่องทางพิเศษ เลยยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง แต่ก็ถามอะไรไม่ได้ความอยู่ดี
หลิวชิงรู้ดีว่าหลิวเว่ยจวินพูดไม่ผิด เพราะอย่างนั้นตอนเจียงหลี่บอกว่าจะให้เธอรับของในราคา 50 แต้ม เธอถึงได้ตกใจมาก
นี่มันต่างอะไรกับเอาเงินมาให้เปล่า ๆ?
ยิ่งเป็นแบบนี้ เธอยิ่งต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้!
“เว่ยจวิน ถ้าพี่กลัวโดนหลอก งั้นให้ฉันยืม 2,500 แต้มก็พอ ฉันจะไปทำการค้านี้เอง รับรองว่าจะรีบคืนเงินให้พี่โดยเร็วที่สุด”
หลิวเว่ยจวินได้ยินแล้วเบิกตากว้างทันที!
“เธอยังไม่เลิกคิดอีกเหรอ! ยังกล้ามาขอยืมตั้ง 2,500 แต้มจากฉันอีก!”