แม่ลูกทั้งสองได้กินมื้อดี ๆ สีหน้าจึงมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง
แต่ปัญหาใหม่ก็เกิดขึ้นอีกแล้ว
“แม่ คืนนี้เราจะทำยังไงกันดี?”
หลิวชิงคิดว่าญาติที่พอพึ่งพาได้ในเขตปลอดภัยคงมีแค่ทางบ้านเดิม แต่หลายปีมานี้เธอไปรบกวนทางบ้านเดิมมามากเกินไปแล้ว จึงไม่อยากกลับไป
ถึงกลับไปก็มีแต่จะทำให้พี่ชายทั้งสองกับพี่สะใภ้รังเกียจ
“โจวโจว คืนนี้เรานอนที่ลานกว้างกันนะ” หลิวชิงบอก
“อืม” เว่ยโจวพยักหน้า
หลิวชิงพาเว่ยโจวไปที่ลานกว้าง
พอฟ้ามืดลง อุณหภูมิก็ลดต่ำกว่าตอนกลางวันมาก หลิวชิงกับเว่ยโจวยังนอนไม่หลับในตอนนั้น จึงขดตัวอยู่บนเก้าอี้ มองอาคารพักพิงที่ตั้งเรียงรายแน่นขนัดในฐานที่มั่น และตาข่ายไฟฟ้าแรงสูงที่ส่งสัญญาณเตือนกะพริบอยู่ไม่ไกล
หอป้อมปืนอัตโนมัติที่ติดตั้งอยู่บนที่สูงส่งเสียง “กึก—กึก—” เป็นระยะ นั่นเป็นเสียงที่เกิดขึ้นเมื่อระบบตรวจจับนกกลายพันธุ์ที่เข้ามาใกล้ แล้วล็อกเป้ายิงโดยอัตโนมัติ ฟังเผิน ๆ คล้ายกำลังจุดดอกไม้ไฟ
สำหรับผู้คนในฐานที่มั่น เสียงแบบนี้กลายเป็นสิ่งที่ได้ยินกันจนชินแล้ว
หลี่เทียนเหลยไม่คิดว่าระหว่างกลับบ้านแล้วผ่านลานกว้าง จะเห็นแม่ลูกคู่นั่งอยู่ในสวนสาธารณะ
“ทำไมพวกคุณยังไม่กลับกันอีก?”
หลิวชิงตอบว่า “ฉันพักอยู่เขตเพาะปลูก รถบัสไปเขตเพาะปลูกเที่ยวสุดท้ายออกไปแล้ว เลยต้องค้างที่นี่”
“แล้วทำแบบนี้ไม่หนาวจนป่วยหรือไง? กลางคืนอุณหภูมิต่ำขนาดไหน”
หลี่เทียนเหลยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “บ้านผมอยู่ไม่ไกล เดี๋ยวผมไปเอาผ้าห่มบาง ๆ มาให้สักผืน คุณกับเด็กจะได้ใช้คลุมตอนกลางคืน”
“ไม่ต้องหรอก—”