ลู่หมิงเจวี๋ยกับโจวหยางช่วยกันยกถุงเข้ามาในฟาร์ม พวกเขาพบว่ามีสนามหญ้าเพิ่มขึ้นมาในฟาร์มของเจียงหลี่
บริเวณรอบรถเข็นขายเครื่องดื่มมีสนามหญ้ารูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดกว่าร้อยตารางเมตร ส่วนร้านผลิตผลทางการเกษตรก็ถูกล้อมรอบด้วยสนามหญ้าสีเขียวผืนใหญ่ทรงกลม
“คุณเจียง เจ้าของฟาร์ม นี่ทำยังไงเหรอ?” โจวหยางถามอย่างสงสัย “สนามหญ้านี่คุณปลูกเองหรือ? ดูสวยดีนะ”
เจียงหลี่พยักหน้า “ซื้อเมล็ดหญ้ามาปลูกเองน่ะ”
ในร้านค้าระบบมีขายทั้งเมล็ดหญ้าและแผ่นหญ้าสำเร็จรูป
ถ้าซื้อแผ่นหญ้า ระบบจะปูให้เรียบร้อย แค่เลือกพื้นที่ก็พอ แต่ราคาค่อนข้างแพง คิดตารางเมตรละ 10 แต้ม
ฟาร์มของเธอใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้หักพื้นที่สิ่งปลูกสร้างกับแปลงเพาะปลูกออกแล้ว หากวันหน้าปูสนามหญ้าทั้งหมด อย่างน้อยก็ต้องใช้ถึง 300,000 แต้ม
แพงเกินไป เธอจึงเลือกอีกวิธี ซื้อเมล็ดหญ้ามาหว่านเอง รอให้มันโตเป็นสนามหญ้า
เมล็ดหญ้าถูกมาก ใช้แค่ 50 แต้มก็ซื้อได้ 1 ชั่ง พื้นที่ 1 หมู่ใช้เมล็ดหญ้าเพียง 20 ชั่ง หรือก็คือ 1,000 แต้ม ต่อให้ปูทั่วทั้งฟาร์มก็ใช้แค่ 50,000 แต้ม เมื่อเทียบกับที่คำนวณไว้ก่อนหน้าว่าต้องใช้กว่า 300,000 แต้มแล้ว ถูกกว่ากันมาก
นอกจากนี้ เธอยังใช้ 5,000 แต้มซื้อเครื่องพรวนดินขนาดเล็ก เป็นแบบที่คนเดินเข็นจากด้านหลัง คล้ายเครื่องตัดหญ้า
มีเครื่องนี้ แค่ไม่กี่นาทีก็พรวนดินได้ 100 ตารางเมตร หว่านเมล็ดหญ้าลงไป การทำให้กลายเป็นสนามหญ้าก็เป็นแค่เรื่องที่ทำต่อเนื่องกันได้พอดี