ซูเสี่ยวผู้เป็นแม่ได้ฟังก็โกรธจนแทบระเบิด ชี้หน้าลูกสาวแล้วด่าทอ
“แกนี่มันสมองทึบจริง ๆ! เรื่องทั้งหมดก็เป็นฝีมือแก ตอนนี้ทุกบ้านในเขตเพาะปลูกซื้อเสบียงจากเจียงหลี่ได้กันหมด ทำไมมีแต่บ้านเราที่ซื้อไม่ได้? ก็เพราะแกไปล่วงเกินเจียงหลี่ไม่ใช่หรือ!”
เดิมทีซื้อเสบียงจากเจียงหลี่ได้ในราคาแค่ 50 แต้ม ตอนนี้กลับต้องเสียแต้มเป็นค่าเดินทางไปซื้อถึงเขตปลอดภัย แถมยังแพงขึ้นไม่รู้กี่เท่า
ซูเสี่ยวผู้เป็นแม่คิดแล้วก็ยิ่งโมโห เสบียงหายไปฟรี ๆ ตั้ง 8 ชั่ง จะไม่ให้โกรธได้อย่างไร?
ซูเสี่ยวโต้กลับ “เกี่ยวอะไรกับฉัน? ก็เจียงหลี่ไม่ยอมขายให้ฉันเอง! เธอมันใจแคบชัด ๆ ทั้งที่เป็นปัญหาของเธอ แม่กลับโยนความผิดมาให้ฉันได้ยังไง?”
พอได้ยิน ซูเสี่ยวผู้เป็นแม่ก็กลอกตาใส่ทันที “ถ้าแกไม่ไปหาเรื่องเธอ เธอจะทำกับแกแบบนี้หรือ? แกรู้ไหมว่าวันนี้คนในเขตเพาะปลูกที่ไม่มีงานทำพากันไปขุดหน่อไม้กันหมด? เมื่อวานเจียงหลี่บอกว่าจะรับซื้อหน่อไม้ หลายคนอาศัยโอกาสนี้หาแต้มได้ แต่เจียงหลี่ไม่ขายข้าวให้เรา เธอต้องไม่รับขยะของเราแน่ ๆ เส้นทางทำเงินดี ๆ ถูกแกทำพังหมด!”
ซูเสี่ยวกำมือแน่น “ฉันจะออกไปหาผักป่า!”
เธอไม่เชื่อหรอกว่าแค่ไม่คบค้ากับเจียงหลี่แล้วจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้! ขอแค่หาเจอผักป่าสัก 1 ชั่ง ก็เท่ากับหน่อไม้ที่คนพวกนั้นขุดได้หลายสิบชั่งแล้ว!
ไม่กี่วันก่อน ทหารลาดตระเวนจัดการเสือกลายพันธุ์ระดับสองตัวนั้นไปแล้ว บนเขาน่าจะไม่มีอันตรายอะไร อีกอย่างเธอเป็นผู้วิวัฒนาการความเร็วระดับสาม ต่อให้เกิดเรื่องก็ยังหนีได้ เมื่อวานมีคนในกลุ่มเก็บของป่าบอกว่าจะรวมทีมขึ้นเขา แต่ยังไม่ออกเดินทาง ถ้าเธอไปตอนนี้ก็น่าจะยังทันกลุ่มใหญ่