เอาเข้าจริง ลู่หมิงเจวี๋ยก็ไม่ได้คัดค้านที่หลินอั้นจะคอยตามเจียงหลี่เป็นเงาตามตัว
อย่างไรเสีย เบื้องบนก็สั่งไว้ว่า ในเมื่อยืนยันแล้วว่าตอนนี้มีผู้มีพลังพิเศษสายพฤกษาเพียงคนเดียวคือเจียงหลี่ ก็ต้องคุ้มครองความปลอดภัยของเธอให้มากที่สุด
“แล้วแต่คุณจะหาข้อแก้ตัว”
“อย่าลืมที่ฉันบอกไว้” เขาพูดกับหลินอั้นด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าเจออันตราย ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น อุ้มคนแล้ววิ่งทันที”
หลินอั้นทำหน้าเบื่อหน่าย “รู้แล้วน่า! พูดกี่รอบแล้วเนี่ย”
เจียงหลี่ที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้าง
มิน่าถึงได้จัดผู้วิวัฒนาการสายความเร็วระดับ 10 มาคุ้มกันเธอ ที่แท้ก็ให้คุ้มกันแบบนี้นี่เอง
หลังหน่วยลาดตระเวนจากไป ไม่นานก็มีคนทยอยมาซื้อมะเขือเทศที่ร้านของเจียงหลี่อีก
ตอนบ่ายสามโมงสี่สิบนาที รถโดยสารเที่ยวสุดท้ายที่วิ่งไปกลับเขตเพาะปลูกก็มาถึงป้าย
มีคนลงจากรถไม่น้อย ชั่วขณะนั้นบริเวณป้ายรถก็กลับมาจอแจแออัดอีกครั้ง
“คุณหนูเจียง มาตั้งแผงขายของเหมือนกันเหรอ”
หลิวชิงกับเว่ยโจวลงจากรถ พอเห็นเจียงหลี่ก็เดินเข้ามาทัก
เจียงหลี่มองแม่ลูกคู่นั้น “มันฝรั่งขายหมดแล้วเหรอคะ”
“หมดแล้ว!”
หลิวชิงกับเว่ยโจวยิ้มหน้าบาน
มันฝรั่ง 50 ชั่งขายหมดเกลี้ยง! ได้แต้มมาทั้งหมด 3,009 แต้ม!
วันนี้กำไรสุทธิ 500 แต้ม!
มีความสุขเหลือเกิน อิ่มเอมใจสุด ๆ!
การหาแต้มได้นี่มันดีจริง ๆ!
“ขายหมดก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ถ้าอยากขายอีกก็มาหาฉันเอาของไปได้”
หลิวชิงตอบอย่างไม่ลังเล “เอาสิคะ!”