ไป๋อันอันมองตามเสียงนั้นไป
ที่ทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตมีชายอีกคนยืนอยู่ รูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม ราวกับก้าวออกมาจากหน้านิตยสาร
ใบหน้าอ่อนโยนกว่าชายที่ยืนข้างไป๋อันอันมาก มุมตาปรือยิ้มเล็กน้อย แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา ตัวเขามีออร่าแปลก ๆ ที่ทำให้คนรู้สึกห่างเหิน
เขามองซากศพดิบบนพื้น แล้วก็มองไปที่ไป๋อันอัน
"เจอคนเข้าแล้ว?" เขามองไปทางชายที่ชื่อฟู่เสิน
หัวใจของไป๋อันอันกระตุกวูบ
ฟู่เสิน
หนึ่งในตัวเอกของคอมเมนต์
คนที่ยิ้มแบบนี้ เห็นทีจะเป็น "เสิ่นหานโจว" เป็นแน่
ตัวเอกคู่
ครบชุดแล้วตอนนี้
เสียงเตือนภัยดังขึ้นในหัวของไป๋อันอัน
นี่มันเร็วเกินไปแล้ว
เธอทะลุมิติมาได้ไม่นาน ยังไม่ทันได้ดูหน้าตัวเองด้วยซ้ำ ตัวเอกทั้งสองก็มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว?
เสิ่นหานโจวเดินเข้ามา สายตามองไปยังจุดใดจุดหนึ่งบนตัวเธออย่างไม่ละสายตา
"ดูเหมือนจะเจอสมบัติเข้าแล้วนะ" เขาพูดยิ้ม ๆ
ไป๋อันอันรู้สึกได้ว่าสายตาของเขาจ้องไปที่มือของเธอ จึงก้มลงมองตาม
มือเรียวเล็ก ขาวเนียน เล็บตัดเรียบร้อย ปลายนิ้วกลางมีรอยด้านบาง ๆ เป็นร่องรอยจากการจับปากกาเป็นเวลานาน
หลังมือมีบาดแผลเล็ก ๆ น่าจะไปโดนอะไรตอนหนีซอมบี้เมื่อกี้
เป็นมือที่ธรรมดาที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ถ้าไม่นับความจริงที่ว่ามันกำลังเรืองแสงสีขาวจาง ๆ อยู่ตอนนี้
ไป๋อันอันตาเบิกกว้าง
เธอเห็นบาดแผลที่หลังมือค่อย ๆ สมานกันภายใต้แสงสีขาว แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่เหลือ
ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีคราบเลือดติดอยู่ที่หลังมือ เธอคงคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอน
นี่... นี่มันเรื่องอะไร?
เธอรีบซ่อนมือไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ
สายตาของเสิ่นหานโจวขยับจากมือของเธอขึ้นมาที่ใบหน้า มุมปากโค้งขึ้นอีกนิด
"สายรักษา" เสิ่นหานโจวพูด
เห็นไป๋อันอันยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาพูดเสริมขึ้นอีกว่า "เธอคงเพิ่งตื่นได้ไม่นาน ยังควบคุมพลังไม่ได้ เลยเกิดอาการแบบที่เพิ่งเห็น คือแผลหายเอง"
"แน่นอน อาจเป็นไปได้ว่าคนที่มีพลังสายรักษาจะมีคุณสมบัติในการฟื้นฟูตัวเองโดยอัตโนมัติอยู่แล้วก็เป็นได้"
ไป๋อันอันก้มลงมองหลังมือตัวเอง แล้วก็มองชายทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า
นิยายที่เธออ่านมา ไม่ถึงพันก็แปดร้อยเล่ม เธอรู้ว่าพลังรักษาในเรื่องวันสิ้นโลกมีค่าแค่ไหน
ทรัพยากรที่หายากในเชิงกลยุทธ์
นางร้ายที่มีความสามารถแบบนี้ แค่นี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้อ่านถึงคอมเมนต์เร่งให้ตัวละครตายเร็ว ๆ
แต่ตอนนี้ ที่สำคัญกว่าคือ
เธอกำลังถูกรัดอยู่ระหว่างตัวเอกสองคน
ซ้ายหนึ่ง ขวาหนึ่ง อุดช่องว่างไว้มิดชิด
ทั้งสองคนไม่พูดอะไร แต่ไป๋อันอันรู้สึกได้ว่าสายตาของพวกเขาจับจ้องมาที่เธอ
เหมือนถูกสัตว์ร้ายสองตัวจ้องเขม็ง ขนทั่วตัวเธอลุกชันไปหมด
"เธอชื่ออะไร?" เสิ่นหานโจวถาม
"ไป๋อันอัน"
"เธออยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตนี้มานานแค่ไหน?"
"ฉัน... ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่ ฉันออกมาหาเสบียงต่างหาก" ไป๋อันอันชี้ไปที่กระเป๋าเป้ที่ไม่ได้รูดซิปอยู่ที่มุมห้อง ข้างในมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองสามห่อกับน้ำเปล่าหลายขวด เป็นของที่เจ้าของร่างเดิมเก็บกวาดมา
"ตั้งแต่วันสิ้นโลกมา เธออยู่คนเดียวตลอดเลยเหรอ?"
"อืม"
"การอยู่คนเดียวจนถึงตอนนี้ไม่ง่ายเลยนะ"
"โชคดี" ไป๋อันอันกัดริมฝีปาก "ฉันชอบสะสมของกิน หลังวันสิ้นโลกก็ไม่เคยออกไปข้างนอก วันนี้เพิ่งครั้งแรก"
ฟู่เสินเอ่ยปากในที่สุด "เธออยู่ที่ไหน?"
"ไม่ไกล ในหมู่บ้านตรงข้ามนั่นแหละ" ไป๋อันอันตอบตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
"แล้วเธอมาที่นี่ได้ยังไง?" ฟู่เสินขมวดคิ้ว
แถบนี้เป็นย่านการค้าขนาดเล็ก จำนวนซอมบี้ไม่ใช่น้อย ๆ
"ซูเปอร์มาร์เก็ตกับชั้นใต้ดินของหมู่บ้านมันติดกัน ฉันขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน"
เจอสายตาที่เต็มไปด้วยความกังขาของฟู่เสิน ไป๋อันอันก็ตอบออกไปทั้งที่ใจไม่อยาก
เสิ่นหานโจวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ ชัดเจนว่ากำลังสนุกกับเรื่องนี้
ไป๋อันอันสบถด่าสองคนนั้นอยู่ในใจ แต่สีหน้าก็ยังต้องรักษารอยยิ้มสุภาพไว้
"เอ่อ... ขอบคุณสองคนมากที่ช่วยฉันไว้ และก็ตอบคำถามให้ด้วย ฉันขอตัวก่อน..."
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตอีกครั้ง
ชายหนุ่มสวมแว่นไร้กรอบคนหนึ่งจูงเด็กผู้หญิงตัวเล็กเดินเข้ามา
ชายคนนั้นดูอายุประมาณยี่สิบต้น ๆ สวมเสื้อยืดสีเทา ให้อารมณ์แบบ "อย่ามายุ่งกับฉัน"
สายตาเฉียบคมหลังเลนส์กวาดมองสถานการณ์ในซูเปอร์มาร์เก็ตรอบหนึ่ง สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ไป๋อันอัน
เด็กผู้หญิงกลับมีสไตล์ที่ต่างจากเขาสิ้นเชิง ผมจุกสองข้าง สวมชุดเจ้าหญิงตัวน้อย ดูขัดกับฉากหลังแบบนี้มาก
เธอจูงมือชายคนนั้น มองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย เหมือนคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว
"ลู่ซี พาวพาว มาตรงนี้" เสิ่นหานโจวโบกมือเรียกพวกเขา
ชายที่ชื่อลู่ซีพยักหน้า แล้วจูงเด็กสาวเดินเข้ามา
"นี่คือ?" ลู่ซีสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงก็เย็นชาไม่แพ้กัน
"ไป๋อันอัน ผู้มีความสามารถสายรักษา ฟู่เสินเพิ่งช่วยไว้"
สีหน้าของลู่ซีเปลี่ยนไป เหมือนได้เจอเรื่องที่น่าสนใจ
"อยู่คนเดียว?" เขาถาม
ไป๋อันอันพยักหน้า
"แล้วอยู่รอดมาได้ยังไง?"
"......สะสมของไว้เยอะเลยไม่ได้ออกไปไหน" ไป๋อันอันเริ่มชาชิน รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่กำลังถูกสอบสวน
ลู่ซีจ้องเธออยู่สองสามวินาที ไม่รู้ว่าเชื่อหรือเปล่า แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
เขาก้มลงพูดกับเด็กสาว "พาวพาว เรียกพี่สาวสิ"
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกาย เอ่ยปากเสียงหวาน "สวัสดีค่ะพี่สาว!"
หัวใจของไป๋อันอันละลายไปในทันที เด็กมนุษย์ในวัยนี้คือเทวดาชัด ๆ
"สวัสดีจ้ะ" ไป๋อันอันย่อตัวลงให้เสมอกับตาเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว "เธอชื่อพาวพาวเหรอ ชื่อเพราะจังเลย เธออายุเท่าไหร่แล้ว?"
"ค่ะ! หนูอายุห้าขวบแล้ว ชื่อจริงชื่อลู่มาน ชื่อเล่นว่าพาวพาว เพราะพี่ชายบอกว่าหนูตอนเด็ก ๆ ชอบเป่าฟองสบู่" พาวพาวแนะนำตัวได้อย่างคล่องแคล่ว พูดจบก็ยิ้มให้ไป๋อันอัน เผอให้เห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ เรียงเป็นแถว
ไป๋อันอันทนไม่ไหว เอื้อมมือไปหยิกแก้มนุ่ม ๆ ของเธอ สัมผัสนุ่มฟู ดีมากจริง ๆ
แล้วเธอก็รู้สึกถึงสายตาเย็นชาคู่หนึ่ง
ไป๋อันอันเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาของลู่ซีที่มองผ่านเลนส์แว่นมา ความหมายชัดเจนมาก: เอามือออก
ไป๋อันอันหดมือกลับมาทันที พร้อมยิ้มแห้ง ๆ
สรุปได้แล้ว คนนี้เป็นพี่ชายที่หวงน้องสาวสุด ๆ
เสิ่นหานโจวที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ รอยยิ้มยิ่งลึกขึ้น
เขาหันไปมองฟู่เสิน ทั้งสองสบตากัน เหมือนกำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอะไรบางอย่าง
ไป๋อันอันสังเกตเห็นสายตาคู่นั้น
ในหัวจึงนึกถึงคอมเมนต์ที่มียอดไลก์เยอะที่สุดขึ้นมาทันที:
"ฟู่เสินกับเสิ่นหานโจวสองคนนี้โคตรจะเข้ากันเลย"
ไม่ใช่สิ นี่เริ่มส่งสายตากันแล้วเหรอ?
นี่มันยังมีเด็กอยู่ด้วยนะ อย่ามาทำให้เด็กเห็นสิ่งไม่ดีเลย!
ไป๋อันอันลุกขึ้นยืน แล้วขยับออกไปครึ่งก้าวเงียบ ๆ
"ไป๋อันอัน" เสิ่นหานโจวเรียกชื่อเธอขึ้นมาทันที "เธอมีแผนอะไรต่อไป?"
ไป๋อันอันไม่ใช่คนโง่ เธอมองออกว่าเสิ่นหานโจวต้องการชวนตั้งทีม แต่บทที่เธอได้รับคือบทนางร้าย ถ้าโดนบังคับให้เดินตามบทไปเรื่อย ๆ แบบนี้ ยังไงซะเธอก็ต้องตายไม่เป็นท่าแน่ ๆ
"ฉัน... ฉันจะหาเสบียงเพิ่ม แล้วก็กลับบ้าน เก็บตัวต่อไป รอให้สถานการณ์ดีขึ้น"
"สถานการณ์ดีขึ้น?" ลู่ซีผลักแว่นตา น้ำเสียงแฝงการประชด "ตอนนี้ยังไม่มีวัคซีน ไม่มียารักษา ซอมบี้ก็ยังวิวัฒนาการไปเรื่อย ๆ สิ่งกลายพันธุ์ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย ๆ เธอจะเก็บตัวอยู่บ้านรออะไร? รอให้ซอมบี้เรียนวิธีไขกุญแจก่อนเหรอ?"
ไป๋อันอันโดนเถียงจนพูดไม่ออก
เจ้าของร่างเดิมอยู่รอดมาได้สามเดือน รู้ข่าวสารจากโลกภายนอกน้อยมาก ตอนที่รู้เรื่องผู้มีความสามารถก็คือช่วงที่ระบบสื่อสารของชาติยังไม่ล่มสลาย ตอนนั้นอ่านจากอินเทอร์เน็ตได้
เรื่องที่ซอมบี้จะวิวัฒนาการได้ เพิ่งรู้เมื่อกี้เอง
แต่เธอจะทำยังไงได้ล่ะ?
ก่อนทะลุมิติเธอก็แค่นักศึกษาแพทย์ธรรมดา ๆ คนหนึ่ง เรียนวิชากายวิภาคครั้งหนึ่งยังฝันร้ายไปหลายคืน จะให้เธอไปสู้กับซอมบี้เหรอ?
"เธอเป็นผู้มีความสามารถสายรักษา" เสิ่นหานโจวพูดช้า ๆ "ผู้มีความสามารถในฐานทัพรุ่งอรุณได้รับการดูแลอย่างดีทุกคน มีสวัสดิการ มีที่อยู่ มีเสบียงแจกจ่าย เธอเป็นสายไร้การต่อสู้ ไม่ต้องไปแนวหน้า ไปอยู่ที่นั่นต้องสบายแน่นอน"
ไป๋อันอันจับคำสำคัญได้อย่างไว "ฐานทัพรุ่งอรุณ?"
"เขตปลอดภัยที่กองทัพกับรัฐบาลจัดตั้งขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน" ฟู่เสินอธิบาย "ตอนนี้เป็นฐานที่มั่นของผู้รอดชีวิตที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันออก มีระบบป้องกันและระบบการจัดการที่สมบูรณ์"
ใจของไป๋อันอันขยับ
ตามสไตล์ของนางร้ายแล้ว เธอควรจะเริ่มก่อเรื่องระหว่างทางไปฐานทัพกับกลุ่มตัวเอก และสุดท้ายก็พังไม่เป็นท่า
แต่ถ้าเธอไปฐานทัพด้วยตัวเอง โดยไม่ไปกับกลุ่มตัวเอก ก็น่าจะเลี่ยงเนื้อเรื่องในหนังสือได้