ฟู่เสินและเสิ่นหานโจวเก็บกวาดเสร็จพอดี นาฬิกาแขวนบนผนังชี้ไปที่เจ็ดนาฬิกาสี่สิบนาที
ท้องฟ้ามืดสนิทไปแล้ว
ไป๋อันอันนั่งอยู่ปลายโซฟาข้างหนึ่ง พาวพาวเอนพิงเธอ มือกำซองมันฝรั่งทอดที่ยังไม่ได้แกะไว้แน่น เหมือนกลัวว่าลู่ซีจะเปลี่ยนใจมาเอาคืน
ลู่ซีถือแก้วน้ำนั่งอยู่บนเก้าอี้อีกฝั่ง ฟู่เสินนั่งลงบนโซฟา ส่วนเสิ่นหานโจวพิงอยู่กับพนักโซฟา
“พรุ่งนี้ลู่ซียังไปสถาบันวิจัยอีกเหรอ?” ไป๋อันอันเอ่ยปากก่อน
“ไปสิ” ลู่ซีพูด “กำหนดการผ่าสิ่งกลายพันธุ์ประเภทบัญชาการตัวนั้นรอไว้สามวัน พรุ่งนี้ทำการตรวจพื้นผิวร่างกายและเก็บตัวอย่างเนื้อเยื่อภายใน มะรืนเริ่มลอกระบบประสาท”
“ลอกระบบประสาท?”
“เอาสมองออกจากกะโหลกทั้งลูก แยกก้านสมองกับไขสันหลังออก จากนั้นผ่าเป็นชิ้นบาง ๆ เพื่อวิเคราะห์การกระจายตัวของบริเวณที่เซลล์ประสาททำงาน” น้ำเสียงลู่ซีเรียบเฉย “ทีมของท่านอาจารย์เจ้าเตรียมอุปกรณ์ไว้ครบแล้ว ถ้าทุกอย่างราบรื่น มะรืนตอนค่ำก็จะได้ผลวิเคราะห์ชุดแรก”
ไป๋อันอันเงียบไปสองวินาที “...งานที่เธอทำในสถาบันวิจัยฟังดูน่ากลัวนะ”
“เธอเคยผ่ากบไหม?” ลู่ซีถาม
“เคย”
“ก็เหมือนกันนั่นแหละ แค่ขนาดใหญ่ขึ้นเท่านั้น”
“ไม่เหมือนหรอกมั้ง อย่างน้อยก็ไม่ต้องแยกสมอง” ไป๋อันอันนึกอะไรขึ้นมาได้ “ตอนนี้เธอต้องทำงานสองอย่างเหรอ? งานภาคสนามบวกงานวิจัย ฐานจะจ่ายค่าจ้างให้เธอ—ไม่ใช่สิ แต้มไหม?”
“ไม่จ่าย”
ไป๋อันอัน: “งั้นนี่เป็นงานอาสาสมัคร?”
“จะว่าแบบนั้นก็ได้”