ทานข้าวเสร็จแล้ว ไป๋อันอันนั่งลงบนโซฟา หยิบเอกสารบนโต๊ะกาแฟขึ้นมา กระดาษสองแผ่น
แผ่นแรกคือ: หนังสือปฏิเสธความรับผิดของภารกิจภาคสนามฐานทัพรุ่งอรุณ
ไป๋อันอันกวาดตามองคร่าวๆ เนื้อหาประมาณว่า: สมัครใจเข้าร่วมทีมภารกิจภาคสนาม ในระหว่างปฏิบัติภารกิจอาจเผชิญอันตรายถึงชีวิต ฐานไม่ต้องรับผิดชอบค่าชดเชยความเสียหายที่เกิดจากภารกิจ
หากคุณได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตระหว่างทำภารกิจ ญาติไม่มีสิทธิ์เรียกร้องต่อฐาน
บรรทัดสุดท้ายพิมพ์ด้วยตัวหนาว่า “กรุณายืนยันว่าได้อ่านและเข้าใจเนื้อหาข้างต้นแล้ว” ด้านล่างเป็นช่องเซ็นชื่อ
แผ่นที่สองคือ: หนังสือแจ้งความเสี่ยงของภารกิจภาคสนาม
เนื้อหานี้ละเอียดกว่า ระบุประเภทความเสี่ยงหลักที่อาจพบในภารกิจภาคสนาม นั่นคือ การโจมตีจากซอมบี้ การโจมตีจากสิ่งกลายพันธุ์ การขาดแคลนเสบียงจนหมดแรง และการสูญเสียกำลังพลนอกการรบจากสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย
ท้ายยังมีข้อความตัวเล็กเขียนว่า “หนังสือแจ้งความเสี่ยงนี้ไม่ใช้เป็นหลักฐานปฏิเสธความรับผิดเมื่อภารกิจล้มเหลว ใช้เพื่อยืนยันว่าผู้สมัครเข้าใจถึงธรรมชาติความเสี่ยงพื้นฐานของภารกิจภาคสนามเท่านั้น”
ไป๋อันอันอ่านจบ ยกปากกาเซ็นชื่อบนกระดาษทั้งสองแผ่น
โดยไม่ลังเล อาจเพราะตัวเธอเองก็รู้ดีว่า ในสภาพแวดล้อมวันสิ้นโลก ไม่มีอะไรให้ความคุ้มภัยได้มากมายนัก
เซ็นเสร็จวางปากกา ฟู่เสินเพิ่งเดินจากครัวออกมา เดินผ่านโซฟาก็ชำเลืองมองเอกสารในมือเธอ “เซ็นเสร็จแล้วเหรอ?”
“เซ็นเสร็จแล้ว”
“ให้ผมเถอะ ผมจะเอาไปยื่นตอนนี้เลย”