ไป๋อันอันไม่ได้ถามว่าภารกิจลับคืออะไร เธอรู้ดีว่าคนพวกนี้ไม่มีทางบอก
ลู่ซีกินข้าวเสร็จก็ป้อนข้าวพาวพาวจนอิ่ม แล้วหยิบชุดนอนของพาวพาวออกมาจากมิติส่วนตัว ส่งให้สาวน้อย “พาวพาว ไปเปลี่ยนชุดนอนในห้องนอน แล้วขึ้นเตียงเตรียมนอนได้แล้ว”
พาวพาวพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย รับชุดไปแล้วเดินเข้าห้องนอน
“ฐานทัพรุ่งอรุณมีคนประมาณเท่าไหร่” ไป๋อันอันถาม
“ผู้รอดชีวิตที่ลงทะเบียนไว้ราวสามหมื่นคน แต่จำนวนจริงต้องมากกว่านั้น พลังพิเศษที่เข้าไปในฐานจะได้รับตำแหน่งทางการ จัดสรรที่พักและปันส่วนอาหารรายวัน ฐานะดีกว่าคนธรรมดาอยู่ไม่น้อย ฐานแบ่งเป็นเมืองในและเมืองนอก เมืองในไว้ให้ครอบครัวของพลังพิเศษ นักวิจัยแกนหลัก และบุคคลสำคัญทางทหารกับรัฐบาล เมืองนอกเป็นที่อยู่ของพลังพิเศษกับผู้รอดชีวิตทั่วไป”
เสิ่นหานโจวเว้นจังหวะ แล้วเสริมอีกประโยค “พลังพิเศษได้ทรัพยากรมากกว่า ก็ต้องรับหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของฐาน”
ไป๋อันอันไม่คิดว่าพลังพิเศษจะอาศัยอยู่เมืองนอกด้วย เธอคิดว่าคงเหมือนในนิยายหลายเรื่อง ที่พลังพิเศษอยู่ย่านที่ปลอดภัยที่สุด ได้รับทรัพยากรมากกว่า
“แล้วคนธรรมดาล่ะ พวกเขาจะอยู่รอดได้ยังไง”
“คนธรรมดาแลกอาหารและที่พักด้วยแรงงาน ในฐานมีไร่นา โรงงาน ทีมเก็บกวาดขยะและจุดเสบียง แค่ยอมทำงานก็ไม่ตาย แต่เทียบกับพลังพิเศษ คุณภาพชีวิตต่างกันเป็นเท่าตัว”
ไป๋อันอันพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
เธอคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว พลังพิเศษ ในฐานมีตำแหน่ง มีบ้าน มีอาหาร ฟังดูเป็นทางออกที่ดีจริง ๆ