ไป๋อันอันรู้สึกเหมือนไม่ได้นั่งเงียบๆ แบบนี้นานมากแล้ว ทั้งไม่ได้รีบเร่งเดินทาง ก็ไม่ได้คิดจะหนี
เธอนั่งพิงอยู่ตรงนั้น นิ้วมือวางบนเข่า สายตาจดจ้องไปที่แสงที่ลอดผ่านช่องว่างตกลงบนพื้น
ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน
พอตื่นมา แสงนอกหน้าต่างก็ทอดยาวไปทางทิศตะวันตกแล้ว จากสีขาวสว่างยามเที่ยงกลายเป็นสีเหลืองอุ่นๆ
บนตัวมีผ้าห่มบางๆ ปกคลุมไว้ตอนไหนไม่รู้
ในห้องนั่งเล่นมีเพียงเธอคนเดียว
ไป๋อันอันนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากปากบันได
พาวพาวกำลังเดินลงมาจากชั้นสอง ความง่วงยังไม่จางหายไปเสียสนิท ผมข้างหนึ่งตั้งชี้ เดินใส่รองเท้าแตะเล็กๆ เข้ามาหาโซฟา แล้วนั่งลงข้างๆ ไป๋อันอัน ขยี้ตาแล้วถามว่า "พี่สาว พี่ชายยังไม่กลับมาอีกเหรอ?"
"ยัง" ไป๋อันอันตอบ "วันนี้เขามีการทดลองต้องทำ อาจจะกลับดึกมาก หรือไม่ก็ไม่กลับเลย"
พาวพาวไม่ถามต่อ เพราะยังไงพี่ชายก็เคยกลับบ้านดึกเป็นประจำอยู่แล้ว
"แต่พี่ชายฝากบอกพาวพาว" ไป๋อันอันทำเป็นยั่ว ดูสายตาอยากรู้อยากเห็นของพาวพาว แล้วพูดต่อ "ผลไม้อบแห้งยังกินได้แค่ชิ้นเดียวเหมือนเดิม"
ความอยากรู้อยากเห็นในดวงตาของพาวพาวเปลี่ยนเป็นความผิดหวังอย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินประโยคนี้
เธอป่องแก้ม "พี่ชายแย่!"
พอหันไปเห็นไป๋อันอันที่ถูกท่าทางของเธอทำให้หัวเราะ ก็เสริมอีกประโยค "พี่สาวก็แย่ด้วย!"
ไป๋อันอันยื่นมือขยี้หัวเธอ "โอเค อย่าโกรธเลย พาวพาวมื้อเย็นอยากกินอะไร?"
อารมณ์ของเด็กเปลี่ยนเร็วมาเร็วไปไว
พาวพาวโดนลูบหัวสองสามทีก็ลืมความไม่พอใจเมื่อกี้จนหมดแล้ว เธอคิดชั่วครู่ "หนูอยากกิน... เกี๊ยว! ต้องไส้กุ้งตัวโตๆ!"
"เกี๊ยวไส้กุ้งตัวโตๆ เหรอ..." ไป๋อันอันลูบคาง เริ่มคิดว่าวัตถุดิบที่มีอยู่ตอนนี้จะตอบสนองความปรารถนาของพาวพาวได้ไหม
พาวพาวเอียงคอมองเธอ รอคำตอบ
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ เสียงของฟู่เสินก็ดังมาจากปากบันได "กุ้งที่เหลือจากมื้อหม้อไฟเมื่อคราวก่อนไม่มากแล้ว แล้วที่บ้านก็ไม่มีแป้งกับไส้เนื้อ ถ้าจะห่อเกี๊ยว ต้องไปดูที่ศูนย์แลกเปลี่ยน"