ไป๋อันอันพูดจบตัวเองก็ยังรู้สึกว่าที่พูดออกไปมันดูเด็กไปหน่อย
เธอหันหน้าหนี มองไปที่พื้นถนนข้างหน้าเริ่มรู้สึกเสียใจที่ไม่ควรปฏิเสธฟู่เสินไป
แล้วก็ใช่ว่า 200 แต้มนั้นควรมีส่วนแบ่งของเธอด้วย แต่ตอนนี้จะให้กลับคำเธอก็เสียหน้านะสิ
ไป๋อันอันใช้สมองประมวลผลอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ตัดสินใจพึ่งพาตัวเองดีกว่า สักวันหนึ่งเธอจะต้องมีแต้มเป็นหมื่นๆ ให้ได้!
กลับมาถึงเอ-01 ไป๋อันอันเดินตรงเข้าไปในครัวหยิบกะละมังออกมา วางไว้บนโต๊ะอาหาร แล้วแกะถุงแป้งเทลงในกะละมังเริ่มนวดแป้ง
ฟู่เสินเดินตามเข้ามายืนดูอยู่ข้างๆ สักพัก ยื่นมือจะช่วย แต่ถูกไป๋อันอันห้ามด้วยสายตาเดียว
เสิ่นหานโจวรู้กาลเทศะ เข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นของวันนี้ ไม่ได้เข้าใกล้โต๊ะอาหารแม้แต่ก้าวเดียว
ก้อนแป้งค่อยๆ เป็นรูปเป็นร่าง ข้าวผัดกุ้งก็ทำเสร็จแล้ว หลายคนรีบกินข้าวเย็นกันอย่างรวดเร็ว เก็บกวาดเสร็จก็เริ่มเตรียมห่อเกี๊ยว
ไป๋อันอันเอาแป้งที่นวดไว้พักแล้ววางลงบนพื้นโต๊ะที่โรยแป้งบางๆ ไว้ คนอื่นๆ ก็พากันเดินเข้ามาล้อม
ไป๋อันอันคลึงแป้งเป็นเส้นยาว ตัดเป็นชิ้นเท่าๆ กัน ใช้ฝ่ามือกดให้แบน จากนั้นหยิบไม้นวดแป้งเริ่มรีดแผ่นแป้ง
ท่าทางเธอคล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่าเคยทำกับข้าวเองเป็นประจำ
"พี่สาว พาวพาวขอดิ้นเล็กๆ หน่อยได้มั้ยคะ?" พาวพาวยืนมองอย่างเว้าวอนอยู่ข้างๆ
ไป๋อันอันยื่นแป้งชิ้นเล็กๆ ให้เธอหนึ่งชิ้น: "เอาไปเล่นเถอะ แต่กินไม่ได้นะ"
พาวพาวถือก้อนแป้งเล็กๆ อย่างดีใจ เริ่มเล่นเป็นเหมือนดินน้ำมัน
ห่อไปได้สักพัก ไป๋อันอันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ กองเกี๊ยวกลมๆ นั้นมีเกี๊ยวหน้าตาประหลาดน่าเกลียดอยู่หลายตัวปะปนอยู่
"นี่ใครห่อ?" เธอชี้ไปที่ตัวที่ดูแย่ที่สุดถาม